Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2013

Λεξιλόγιο Αρχαίων

ἀβίωτος: αφόρητος.
ἀβίωτος ἐστί τινι: ο βίος είναι ανυπόφορος σε κάποιον.
ἀγαθος: ευγενής, καλός, ανδρείος.
ἄριστος: ευγενής.
τύχῃ ἀγαθῇ: με το καλο.
ἀγαθὰ φρονῶ: έχω καλά αισθήματα.
ἀγαθὰ πάσχω: ευεργετούμαι.
ἀγαθὰ ποιῶ: ευεργετώ.
ἀγαπητῶς: πρόθυμα, με κόπο, μόλις και με τα βίας.
ἀγγέλλω πόλεμον: κηρύττω πόλεμον.
ἀγνοοῦμαι: είμαι άγνωστος, δεν γίνομαι αντιληπτός.
ἀγνὼς εἰμὶ τινός: αγνοώ κάποιον.
ἀγοραίος: αυτός που περνάει την ώρα του στην αγορά.
ἀγοραία ἡμέρα: δικάσιμη.
ἀγορεύω: δημηγορώ.
ἄγχιστος: ο πάρα πολύ κοντινός.
ἄγω: οδηγώ, πορεύομαι, διοικώ.
ἄγω καὶ φέρω: λεηλατώ, μεταφέρω.
ἄγω ἑορτήν: εορτάζω.
ἄγω θυσίαν: θυσιάζω.
ἄγω εἰρήνην: ησυχάζω.
ἄγω τείχος: κατασκευάζω τείχος.
ἄδειαν ἄγω: είμαι σε ασφάλεια.
ἄγομαι φόνου: κατηγορούμαι για φόνο.
ἄγω τινὰ τιμιώτερον: αποδίδω σε κάποιον μεγαλύτερη αξία, υπερεκτιμώ.
ἀγὼν λόγων: καιρός για λόγους.
ἀγὼν μάχης: καιρός για μάχη.
καθίστημι τινά εἰς ἀγῶνα: μπλέκω κάποιον σε δίκη.
ἀγωνίζομαι: προσπαθώ, διεξάγω αγώνα.
ἀγωνίζομαι γραφὴν (ή δίκην): διεξάγω δικαστικό αγώνα.
ὁ ἀγωνιζόμενος: ο κατηγορούμενος.
οἱ ἀγωνιζόμενοι: οι διάδικοι.
ἀδεῶς: άφοβα.
ἄρχω χειρῶν ἀδίκων: αρχίζω πρώτος να αδικώ.
ἀδύνατος λέγειν: μέτριος ρήτορας.
ἀθυμέω-ῶ: είμαι απογοητευμένος, στεναχωριέμαι.
ἄθυμος: στεναχωρημένος, απογοητευμένος.
ἀθύμως ἔχω: χάνω το θάρρος μου.
αἰκίζομαι: βλάπτω, προσβάλλω.
αἴρεσις: άλωση, κατοχή, εκλογή.
αἴρεσιν δίδωμι: παρέχω το δικαίωμα της εκλογής.
αἴρεσιν λαμβάνω: έχω το δικαίωμα της εκλογής.
αἱρέω-ῶ: λαμβάνω, καταλαμβάνω, αιχμαλωτίζω.
αἱροῦμαι: λαμβάνω, εκλέγομαι, προτιμώ.
αἱροῦμαι γνώμην: αποδέχομαι γνώμη.
αἴρω: υψώνω, απομακρύνω, μεταφέρω.
αἴρομαι κίνδυνον: αναλαμβάνω τον κίνδυνο.
δίκην παρὰ τινός αἴρομαι: εκδικούμαι κάποιον.
αἴσθησιν ἔχω τινός: έχω αντίληψη κάποιου.
αἰτία: αίτιο, αφορμή, κατηγορία.
αἰτίαν ἔχω ἤ ὑπέχω: κατηγορούμαι.
ἐν αἰτίᾳ ἔχω τινά: κατηγορώ, θεωρώ κάποιον ένοχο.
ἀπολύω τινά τῆς αἰτίας: απαλλάσσω κάποιον από την κατηγορία.
αἰτιάομαι-ῶμαι: κατηγορώ, προφασίζομαι.
αἰωροῦμαι τὴν ψυχήν: αμφιταλαντεύομαι ψυχικά.
ἐν ἀκαρεῖ: σε μια στιγμή.
ἀκινδύνως ἔχω: δε διατρέχω κίνδυνο.
ἀκμάζω: είμαι ακμαίος, ισχυρός.
ἀκμάζει: είναι κατάλληλη στιγμή.
εὖ ἀκούω: επαινούμαι.
κακῶς ἀκούω: κακολογούμαι.
ἄκρᾳ: κορυφή, ύψωμα, ακρωτήριο.
κατ' ἄκρας: εξ’ ολοκλήρου.
ἄκριτος: συγκεχυμένος, αδίστακτος.
ἄκυρον ποιῶ τὸ ἀξίωμα: μειώνω την εξουσία.
οἱ ἀλήθειαν ἀσκοῦντες: οι φιλαλήθεις.
ἅλις: αρκετά.
ἁλίσκομαι: συλλαμβάνομαι, κυριεύομαι.
ἄλλῃ: κατ’ άλλο τρόπο, σε άλλα μέρη.
ὁ ἄλλος χρόνος: το παρελθόν.
ἀλλότριος: ξένος.
ἀλλοτρίως διάκειμαι ή ἔχω πρός τινά: έχω εχθρική διάθεση απέναντι σε κάποιον.
ἀμαθῶς ἔχω: έχω άγνοια.
ἁμαρτάνω: βλάπτω, διαπράττω αδίκημα.
ἁμαρτάνω τῆς γνώμης τινός: διαψεύδω τη γνώμη κάποιου.
ἐπ' ἀμφότερα ἔχω: ταλαντεύομαι.
ἁμῶς γέ πως: κατά κάποιον τρόπο.
ἁμῶς γέ που: σε κάποιο μέρος.
ἀναγκαῖος: αναπόφευκτος.
τὰ ἀναγκαῖα: τα προς το ζην.
ἐν ἀνάγκῃ ἔχομαι: πιέζομαι από ανάγκη.
ἀνάγω: μεταφέρω.
ἀνάγω (ή ἀνάγομαι) ναῦν: αποπλέω, ανοίγομαι στο πέλαγος.
ἀνακρούω: εμποδίζω.
καταγιγνώσκω τινός ἀνανδρία: θεωρώ κάποιον άνανδρο.
ἀνάστατος γίγνομαι: καταστρέφομαι, ερημώνομαι, αναστατώνομαι.
ἀνελπίστως ἔχω: είμαι απελπισμένος.
ἀνθάπτομαι: προσβάλλω, επιχειρώ.
ἀνίημι: αφήνω, εγκαταλείπω.
ἀνίημι τὴν φυλακήν: χαλαρώνω τον αποκλεισμό.
ἀντέχω περί τινος: επιμένω σε κάτι.
ἀντίος: αντιμέτωπος.
ἀντίπαλον δέος: ο φόβος των εχθρών.
ἀντιποιῶ: ανταποδίδω.
ἀντίπρωρος: αντιμέτωπος.
ἀντίρροπος: ισόρροπος, ισοβαρής.
ὡς ἀνυστόν: όσο το δυνατόν.
οἱ ἄνω χρόνοι: το παρελθόν.
οἱ ἄνωθεν: οι πρόγονοι.
πολλοῦ ἄξιος: αξιόλογος.
οὐδενὸς ἄξιος: ασήμαντος.
ἄξιός εἰμι: δικαιούμαι.
ἀπαθής: αβλαβής, αναίσθητος.
ἀπεῖπον: αρνήθηκα.
ἀπεῖπον + απρφτ: απαγόρευσα.
ἀπεῖπον + μτχ: κουράστηκα.
ἀπειρημένον: το απαγορευμένο.
ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν: για να το πω γενικά.
τὸ ἀποβαῖνον: το αποτέλεσμα.
ἀποδείκνυμι νόμον: δημοσιεύω νόμον.
ἀποδίδωμι τὰ ὀνόματα: ανακοινώνω τα ονόματα.
ἀποκνέω-ῶ: από φόβο αποφεύγω.
ἀποκνῶ τὸν πλοῦν: αναβάλλω την εκστρατεία από φόβο.
ἀπόμισθος: απλήρωτος.
ποιῶ τινα ἀπόμισθον: απολύω κάποιον χωρίς καταβολή μισθού.
ἀπορία: δυσκολία, στεναχώρια, έλλειψη.
εἰς ἀπορίαν καθίσταμαι: περιέρχομαι σε δύσκολη θέση.
ἐν ἀπόροις εἰμί: βρίσκομαι εν μέσω δυσχερειών.
ἀποστερέω-ῶ: αφαιρώ, αρπάζω.
ἀποτρέπομαι: αποσύρομαι.
ἀποτρέπομαι ἄλλην ὁδόν: στρέφομαι σε άλλη οδό.
ἀποχρῶμαι τινα: φονεύω κάποιον.
ἅπτομαι: αγγίζω, εξετάζω.
ἅπτομαι τῶν πολιτικῶν πραγμάτων: αναμειγνύομαι στα πολιτικά.
ἀργύριον: χρήματα, τεμάχιο αργύρου.
σκοπῶ τὸ λυσιτελέστατον πρὸς ἀργύριον: αποβλέπω προς το οικονομικά ωφέλιμο.
ἄρνυμαι: κερδίζω, αποκομίζω.
ἄρχομαι: εξουσιάζομαι.
σφόδρα ἄρχομαι: καταπιέζομαι ως πολίτης.
ἀσύμφορον: ζημία.
ἄτιμος: ο στερηθείς των πολιτικών δικαιωμάτων.
ἄτιμον τινά ποιοῦμαι: τιμωρώ κάποιον στερώντας του τα πολιτικά δικαιώματα.
αὐτόματος θάνατος: φυσικός θάνατος.
ἐπὶ πᾶν ἀφικνοῦμαι: δοκιμάζω κάθε μέσο.
βαθύνω τὴν φάλαγγα: αυξάνω το βάθος της φάλαγγας.
βαρὺς εἰμί τινι: είμαι ενοχλητικός σε κάποιον.
βίᾳ πάσχω: ασκείται εναντίον μου βία.
πρὸς τὸ βίαιον: διά της βίας.
βλασφημία: κακολογία.
ἀπολύομαι τὰς βλασφημίας: διαλύω τις κατηγορίες.
βούλομαι τά τινος: έχω τα φρονήματα κάποιου.
τὸ βουλόμενον: η επιθυμία.
τὶ βούλεται ταῦτα;: τι σημαίνουν αυτά;
βραχύς: μικρός, σύντομος.
ὡς ἐν βραχεῖ εἰπεῖν: για ναμην πολυλογώ.
γείνομαι: γεννιέμαι.
οἱ γεινάμενοι: οι γονείς.
ὁ ἐγγύτατα γένους: ο στενός συγγενής.
γίγνομαι ἐπί τινι: περιέρχομαι στην εξουσία κάποιου.
γίγνομαι ὑπό τινι: υποτάσσομαι σε κάποιον.
γιγνόμενοι δασμοί: εισπραττόμενοι φόροι.
οὕτω γιγνώσκω: τέτοια γνώμη έχω σχηματίσει.
γιγνώσκω τὰ δίκαια: λαμβάνω δίκαιη απόφαση.
προσέχω τὴν γνώμην: στρέφω την προσοχή.
τοιαύταις γνώμαις χρῶμαι: έχω τέτοιες αντιλήψεις.
ἡττῶμαι τῇ γνώμῃ: χάνω το θάρρος μου.
γνωρίμως ἔχω: διάκειμαι φιλικά.
δαίμων: θεός, μοίρα.
σὺν δαίμονι: κατά τύχη.
δαμοσία σκηνή: σκηνή του βασιλιά της Σπάρτης.
οἱ περὶ τὴν δαμοσίαν: το συμβούλιο του βασιλιά.
τὰ δεινά: οι συμφορές.
ἐν δεινῷ εἰμι: βρίσκομαι σε δύσκολη θέση.
δεξιὰς δόντες καὶ λαβόντες: ανταλλάξαντες χειραψία μετά διαβεβαιώσεων
δεξιὰς φέρω: φέρω διαβεβαιώσεις.
δεῖ: είναι ανάγκη.
δεῖ τινος: υπάρχει έλλειψη κάποιου.
τὰ δέοντα: τα πρέποντα, το καθήκον.
δέομαι: παρακαλώ, στερούμαι.
δέομαι βίου: έχω ανάγκη να κερδίσω τη ζωή μου.
δημοσίᾳ: με δαπάνες του δημοσίου.
διαγιγνώσκω: ξεχωρίζω, διακρίνω, αποφασίζω.
διεγνωσμένη κρίσις: ειλημμένη απόφαση, αυτή που έχει παρθεί.
διάγνωσιν ποιοῦμαι: εκδίδω απόφαση.
δίαιτα: τρόπος ζωής.
διαιτῶμαι ἀφθόνως: ζω πλουσίως.
διακρούομαι τὸ δοῦναι δίκην: διαφεύγω την τιμωρία.
διαμένω ὤν: συνεχώς είμαι.
διάνοιαν: νους, πνεύμα, ιδέα.
ἀνθρώπινη διάνοια: ανθρώπινη λογική.
διαψήφισις: ψηφοφορία, απόφαση.
τὰ πρὸς ἀλλήλους δίκαια: οι αμοιβαίες υποχρεώσεις.
ἐπὶ πᾶσι τοῖς δικαίοις: με κάθε ειλικρίνεια.
τὰ δίκαια πράττω: ασκώ τη δικαιοσύνη.
δίκη: δικαιοσύνη.
ἐσχάτη δίκη: μέγιστη τιμωρία.
δίκην δίδωμι: τιμωρούμαι.
δίκην λαμβάνω: τιμωρώ.
δίκην ὀφλισκάνω: καταδικάζομαι.
δίκην ὑπέχω: υποβάλλομαι σε δίκη.
ἀγωνίζομαι δίκην: υπερασπίζω δικαστική υπόθεση.
δίδωμι δίκας ἴσας καὶ ὁμοίας: δικάζω με βάση την ισονομία.
ὁ διώκων: ο κατήγορος.
ὁ διωκόμενος: ο κατηγορούμενος.
εὖ ή κακῶς δρῶ τινα: ευεργετώ ή βλάπτω κάποιον.
εὖ δεδραγμένα: κατορθώματα.
δύναμις: επιρροή, ικανότητα.
εἰμὶ ἐν δυνάμει: έχω στα χέρια μου την εξουσία.
τὸ κατὰ δύναμιν εἶναι: όσο είναι δυνατό.
δυναστεία: κυριαρχία, εξουσία.
ἐκβάλλω τὴν δυναστείαν: καταλύω τη βασιλεία.
τὰ δύσφορα: οι θλίψεις, οι δυστυχίες.
ἐγκαλέω-ῶ: κατηγορώ.
ἴδια ἐγκλήματα: ιδιωτικά συμφέροντα.
ἔγωγε: εγώ τουλάχιστον.
τὸ κατ' ἐμέ: όσο εξαρτάται από μένα.
ἐθίζω: συνηθίζω κάποιον να…
ἐθίζομαι: συνηθίζω εγώ να…
εἰκάζω: απεικονίζω, συμπεραίνω, παρομοιάζω.
ὡς εἰκάσαι: όσο μπορεί κανείς να μαντεύσει.
τὸ νῦν εἶναι: τώρα.
τὸ σήμερον εἶναι: σήμερα.
ἐν τινί ἐστι: εξαρτάται από κάποιον.
ἔστιν ὅστις: κάποιος.
οὐκ ἔστιν ὅστις: κανείς.
ἔστιν ὅπως: κάπως.
οὐκ ἔστιν ὅπως: με κανέναν τρόπο.
ἐσόμενοι: μεταγενέστεροι.
εἰμὶ ἀπό τινος: είμαι μακριά από κάποιον.
εἰμὶ ἐπί τινα: είμαι εναντίον κάποιου.
εἰσαγγέλλω τινά: καταγγέλλω κάποιον.
εἰσαγγέλλω τινί τι: αναγγέλλω κάτι σε κάποιον.
εἰσέρχεται τινά: έρχεται στο νου κάποιου.
εἴωθα: συνηθίζω.
τὸ εἰωθός: η συνήθεια.
ἐγκαλοῦμαι τὴν ὀργήν: διεγείρω την οργή.
ἐκφαίνω πόλεμον: κηρύττω πόλεμον.
ἐκφεύγω δίκην: αθωώνομαι.
ἐλαύνω: οδηγώ, προχωρώ έφιππος.
εἰς τοσοῦτον ἐλαύνω: προχωρώ μέχρι σ’ αυτό το σημείο.
ἐμπίπτω: εισορμώ, προσβάλλω, επιτίθεμαι.
ἐναγώνιοι θεοί: οι επόπτες των αγώνων.
ἔννοια: σκέψη, σκόπος.
ἐντείνω: τεντώνω, επιμένω.
ἐξαγώγιμα: τα εξαγόμενα προϊόντα.
ἔξαρνός εἰμι: αρνούμαι.
ἐξηγέομαι-οῦμαι: είμαι αρχηγός, διοικώ.
ἐξηγοῦμαι ἀγαθόν τί τινα: ως οδηγός παρέχω ωφέλιμη υπηρεσία.
ἐπαναχωρέω-ῶ: επανέρχομαι, αποσύρομαι.
ἐπαναχωρέω-ῶ εἰς τοὔμπαλιν: επιστρέφω.
ἐπέκεινα: πέρα (επιρρηματική σημασία).
οἱ ἐπέκεινα: οι προγενέστεροι (σαν επιθετικός προσδιορισμός).
ἐπέχω: αναβάλλω, εμποδίζω, συγκρατώ.
ἐπέχω ὧν ὥρμηκα: αναβάλλω τα σχέδιά μου
ἐπιβολή: τοποθέτηση, πρόστιμο.
ἐπιβουλή: εχθρική ενέργεια, σχέδιο εναντίον κάποιου.
ἐπίκουρος: βοηθός, σύμμαχος.
ἐπιμέλειαν ποιοῦμαι: φροντίζω.
ἐπιτήδειος: κατάλληλος.
ἐπιτίμιος: αυτός που γίνεται προς τιμήν κάποιου.
ἐπίτιμος: ο έχων πολιτικά δικαιώματα.
ἐργάζομαι χρήματα: αποκτώ χρήματα.
ἔργῳ: εμπράκτως.
ἔρχομαι εἰς τὰ παραγγελλόμενα: υπακούω.
διὰ πάντων τῶν καλῶν ἐλήλυθα: εκπλήρωσα όλα τα καθήκοντα.
εἰς ὀργὰς ἔρχομαί τινι: οργίζομαι με κάποιον.
εὐωχία: ευθυμία σε συμπόσιο.
ἐφικνοῦμαι τῷ λόγῳ: προσεγγίζω την αλήθεια.
ἔχω + απρφτ: μπορώ να…
οὐκ ἔχω ὅπως: δε γνωρίζω ή αγνοώ πως…
λόγος (κατ)ἔχει: διαδίδεται, υπάρχει φήμη.
ὀργὴν ἔχω: προκαλώ.
συγγνώμην ἔχω: συγχωρώ.
ζημία: βλάβη, ποινή, τιμωρία.
ἡβάω-ῶ: διανύω την εφηβική ηλικία.
οἱ ἡβῶντες: οι νέοι.
ἡγεμονεύω ὁδόν: προπορεύομαι.
σπεύδω τὴν ἡγεμονίαν: επιδιώκω την αρχήν.
οἱ ἡγούμενοι: οι κυβερνώντες.
ἡγοῦμαι θεούς: πιστεύω στους θεούς.
ἥδομαι: ευχαριστιέμαι.
ἡδέως: ευχαρίστως.
ἡδέως ἔχω πρός: διάκειμαι ευνοϊκά προς…
ἥκιστα: ελάχιστα.
οὐχ ἥκιστα: μάλιστα.
ὅτι ἥκιστα: όσο το δυνατόν λιγότερο.
ἥκω: έχω έλθει.
τὰ ἡμέτερ' αὐτῶν: το καθήκον μου.
τὸ ἡσυχάζον τῆς νυκτός: το μεσονύκτιο.
ἡττάομαι-ῶμαι: είμαι κατώτερος, υστερώ.
ἡττῶμαι τῇ γνώμῃ: χάνω το θάρρος μου.
θαῦμα παρίσταταί μοι: μου γεννιέται η απορία.
θεραπεύω: υπηρετώ, λατρεύω.
θεωρῶ: είμαι εκπρόσωπος πόλης σε μαντείο.
θύομαι ἰέναι: συμβουλεύομαι τα ιερά.
θωπεία: κολακεία.
θωπεῖαι λόγων: κολακείες.
ἴδιον: ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.
ἱκετήριος: αυτός που ανήκει σε ικέτες.
(ἀφ)ικνοῦμαι εἰς ἄνδρας: φθάνω στην ανδρική ηλικία.
(ἀφ)ικνοῦμαι τινι ἐς λόγους: συνομιλώ με κάποιον.
ἵστημι τὰ ὄμματα: προσηλώνω.
ἵστημι χαλκοῦς: εγείρω αδριάντα.
ἵστημι βασιλέα: διορίζω βασιλιά.
ἰσχύω παρά τινι: έχω επιρροή πλησίον κάποιου.
καθίσταμαι τὴν πολιτείαν: τακτοποιώ τα πράγματα της πόλεως.
καιρός: αρμοδιότητα, κατάλληλη στιγμή, ευκαιρία.
ὁ ἐπιὼν καιρός: το μέλλον.
ἐν καιρῷ τινί εἰμι: είμαι χρήσιμος σε κάποιον.
κακῶς γίγνεταί τινι: έχει κακή έκβαση.
καταγίγνομαι ἐν τόπῳ: διαμένω, κατοικώ.
καταλύω: καταστρέφω, τερματίζω, καταστέλλω.
καταστασιάζω τινα: σχηματίζω αντίπαλο κόμμα εναντίον κάποιου.
καταστασιάζομαι ὑπὸ τινός: βρίσκω αντίδραση εκ μέρους κάποιου.
κατατείνω: επιμένω, αγωνίζομαι.
καταψηφίζομαι: καταδικάζω.
ἡ δίκη καταψηφίζεται: εκδίδεται καταδικαστική απόφαση.
κέρας: άκρο παράταξης στρατιωτικής, σάλπιγγα.
τὸ κοινόν: το σύνολο των πολιτών.
κόπτω τὴν χώραν: ερημώνωτ η χώρα.
κράτος: δύναμη, εξουσία.
ἀνὰ κράτος: με όλη τη δύναμη, διά της βίας.
λαγχάνω: εκλέγομαι με κλήρο, προστατεύω κάποιον τόπο.
λανθάνω: διαφεύγω την προσοχή.
λανθάνω ἐμαυτόν: λησμονώ.
τὸ λεῖπον: η έλλειψη.
τὸ λειπόμενον: το υπόλοιπο.
λόγος κατέχει: υπάρχει παράδοση.
ἔρχομαι εἰς λόγους τινί: έρχομαι σε διαπραγματεύσεις με κάποιον.
μαρτυρῶ τὰ ψευδῆ: δίνω ψευδείς μαρτυρίες.
μέγα φρονῶ: υπερηφανεύομαι.
μέλει μοί τινος: φροντίζω κάτι.
μέλον ἐστί: υπάρχει φροντίδα για κάτι.
ἐν μέρει: κατά σειρά.
μεταμέλει: επέρχεται μεταμέλεια.
μεταπορεύομαι: ακολουθώ, επιδιώκω.
μετάστασις: μετακίνηση, μεταβολή.
μετάστασις βίου: θάνατος.
τὸ μετέωρον: υψηλόν μέρος.
μακραὶ νῆες: πολεμικά πλοία.
στρογγύλαι νῆες: εμπορικά πλοία.
ἀντίπρωροι νῆες: πλοία έτοιμα για ναυμαχία.
νέμω: μοιράζω, βόσκω.
νεωτερίζω: επιχειρώ, μεταβολές.
νικῶ δίκην κλήρου: κερδίζω τη δίκη.
νομίζω: πιστεύω, θεωρώ.
νομίζω + δοτική (ἀγῶσι, θυσίαις): τέλω αγώνες, θυσίες.
νόμος: νόμος, συνήθεια, έθιμο.
νόμον τίθημι: θεσπίζω νόμον.
λύω τὸν νόμον: καταργώ το νόμο.
ὁ νοῦν ἔχων: ο γνωστικός.
πόρρω τῆς νυκτός: σε προχωρημένη ώρα της νύκτας.
ξένος: φιλοξενούμενος, φίλος.
οἶδα + απρφτ: είμαι ικανός να…
ἔχω + απρφτ: μπορώ να…
οἰκεία ἔχθρα: προσωπική έχθρα.
οἰκέτης: υπηρέτης.
οἰκέται: τα γυναικόπαιδα του σπιτιού.
οἶκος: κατοικία, περιουσία.
ἡ οἴκοι (πόλις): η πατρίδα.
οἱ οἴκοι: οι συμπατριώτες.
οἷός τέ εἰμι + απρφτ: είμαι ικανός να…
οἷόν τ' ἐστι + απρφτ: είναι δυνατόν να…
ὀλίγωρος: αδιάφορος, αμελής.
ὅμορος: γείτονας.
ὄνειδος: ντροπή, μομφή.
τίθεμαι τὰ ὅπλα: στρατοπεδεύω.
ὅρκιος: ορκισμένος, ο δεμένος με όρκο.
ὅρκιοι θεοί: οι θεοί στους οποίους ορκίζεται κανείς.
οὐδαμοῦ: πουθενά.
ὀφλισκάνω: οφείλω.
ὀφλισκάνω δίκην: καταδικάζομαι.
ὀχλώδης: ταραχώδης.
ὄψις: όραση, εμφάνιση.
ὀψὲ τῆς ἡμέρας: αργά το βράδυ.
παράγω τὸ στράτευμα: οδηγώ το στράτευμα.
παράγω τινὰ εἰς τὸν δῆμον: εισάγω κάποιον στην εκκλησία του δήμου.
παράταξις: παράταξη, πολιτική ομάδα.
παρατείνω: αναπτύσσω τη φάλαγγα.
παρατυγχάνω: είμαι παρών τυχαία.
ἐκ τοῦ παρατυχόντος: εκ του προχείρου.
παραυτίκα: την ίδια στιγμή.
παραχρῆμα: αμέσως.
παρέρχομαι: λαμβάνω το λόγο, υπερτερώ, παρουσιάζομαι.
παρέρχομαί τινα ἄρχοντα: αναγνωρίζω κάποιον ως στρατηγό μου.
τὸ παροιμιαζόμενον: όπως λέει η παροιμία.
πάσχω τὰ ἔσχατα: θανατώνομαι.
παύομαι τῆς διανοίας: εγκαταλείπω τη σκέψη.
πείθομαι (τινί): υπακούω, πείθομαι σε κάποιον.
πείθω χρήμασι: διαφθείρω κάποιον με χρήματα.
πενέστης: υπηρέτης, εργάτης.
πέρας: τέρμα, αποτέλεσμα.
πέρας ἔχω τινός: εξασφαλίζω κάτι στο έπακρο.
περιέπω: περιποιούμαι.
περιττὰ φρονῶ: έχω ιδιόρρυθμες σκέψεις.
πίστις: εμπιστοσύνη, βεβαιότητα, τιμιότητα.
πλοῦς: πλους, εκστρατεία.
τὸ μῆκος τοῦ πλοῦ: το μέγεθος της απόστασης.
ποιῶ τινα ὑπό τινι: υποτάσσω κάποιον.
ποιῶ τινα ἐπί τινι: ορίζω κάποιον επικεφαλής.
ποιῶ ἐκκλησίαν: συγκαλώ συνέλευση.
ποιοῦμαι τὴν διάγνωσιν: εκδίδω απόφαση.
περὶ πολλοῦ ποιοῦμαι: αποδίδω σε κάτι μεγάλη σημασία.
ποιοῦμαι λήθην: λησμονώ.
ποικίλως ἔχω: διαφέρω.
ποινὰς δίδωμι: τιμωρούμαι.
ποινὰς λαμβάνω: τιμωρώ.
πολεμικῶς ἔχω: διάκειμαι εχθρικά.
τὸ πολέμιον: η έχθρα.
πολιτεύω: είμαι πολίτης.
πολιτεύομαι: αναμειγνύομαι στα πολιτικά.
πολιτεύω κακῶς: ασκώ κακή πολιτική.
πλέον φέρομαί τινος: υπερισχύω κάποιου.
οἱ ἐν τοῖς πράγμασι: οι κυβερνώντες.
πράττω τὴν εἰρήνην: ενεργώ για να γίνει ειρήνη.
πρέσβυς: απεσταλμένος.
πρεσβύτερος: μεγαλύτερος σε ηλικία.
προάγω: οδηγώ εμπρός, παρακινώ.
προαίρεσις: προτίμηση.
προγίγνομαι: εμφανίζομαι πριν.
ἐκ προνοίας: εσκεμμένα.
προσδεῖ: υπάρχει ακόμη ανάγκη.
τὰ προσιόντα: τα εισοδήματα.
προσθήκη: συμπλήρωμα, βοήθεια.
πρόσω: εμπρός.
πρύμνας λύω: αποπλέω.
ρώννυμι: δίνω δύναμη, είμαι δυνατός.
σαφήνεια τοῦ στόματος: καθαρότητα του λόγου.
πλήθουσα σελήνη: πανσέληνος.
σκοπῶ πρὸς ἀλήθειαν: σκέφτομαι αποβλέποντας στην αλήθεια.
σπονδή: σπονδή.
σπονδαί: ανακωχή.
λύω τὰς σπονδάς: παραβιάζω τις συνθήκες.
στρογγύλη ναῦς: εμπορικό πλοίο.
συγγνώμην ἔχω τινι: συγχωρώ.
συγγνώμης τυγχάνω: συγχωρούμαι.
συγκεῖται: έχει συμφωνηθεί.
συνάγω: συγκεντρώνω, συναθροίζω.
συνελὼν λέγω: λέγω εν συντομία.
συνάλλαγμαι: συμβόλαιο, συνθήκη.
συνίστημι πόλεμον: από κοινού κηρύττω πόλεμον.
σύνοιδα: γνωρίζω καλά.
συνουσία: συναναστροφή, επικοινωνία.
ποιοῦμαι τὴν συνουσίαν: επικοινωνώ.
σχολή: οκνηρία, αδράνεια.
τάξις: στρατιωτική παράταξη, τακτοποίηση.
τὰ ἀμφὶ τάξεις: η στρατιωτική τακτική.
τεκμήριον: απόδειξη.
τελευτῶ τὸν βίον: πεθαίνω.
τελευτῶ τὸν βίον ὑπό τινος: φονεύομαι.
τέλος: αποτέλεσμα, σκοπός, φόρος.
τέλος ὠνοῦμαι: εισπράττω τους φόρους του δημοσίου.
τίθημι ἀγῶνα: διοργανώνω αγώνα.
τίθημι νόμον: νομοθετώ.
τιμῶμαι φυγῆς: προτείνω να μου επιβληθεί η ποινή της εξορίας.
τιμωρία: βοήθεια, τιμωρία.
ἑτοιμάζομαι τιμωρίαν: εξασφαλίζω βοήθεια.
τίνω: αποδίδω, πληρώνω.
τίνω χάριν τινί: αποδίδω ευγνωμοσύνη σε κάποιον.
τίνω τιμήν: αποδίδω τιμή.
τίνω δίκην: τιμωρούμαι.
τοὔμπαλιν: αντίθετα, αντίστροφα, ενάντια.
τραχέως περιέπω τινά: φέρομαι σκληρά σε κάποιον.
τρίβω: τρίβω, αναβάλλω, καταστρέφω, σπαταλώ.
ὑβρίζω: φέρομαι αλαζονικά, βλάπτω, περιφρονώ.
ὕβρις: θράσος, ταπείνωση, αδικία, αυθαιρεσία.
ἄν ἐγχωρῇ τὸ ὕδωρ: αν υπάρχει αρκετός χρόνος.
ἀποδίδωμί τινι τὸ ὕδωρ: δίνω σε κάποιον τη σειρά να μιλήσει.
ὑπάγω: υποτάσσω, αποσύρω από κάτω κρυφά, προσελκύω.
ὕπαρ: όραμα.
οὔτε ὄναρ οὔτε ὕπαρ: με κανέναν τρόπο.
ὑπείκω: αποχωρώ, αποσύρομαι.
ὑπερδέξιος: ανώτερος.
ὑπερορία γῆ: η ξένη χώρα.
ὑπέχω: παρέχω, υποστηρίζω, υποτάσσω.
ὑπέχω ἐμαυτόν τινι: είμαι στη διάθεση κάποιου.
ὑπέχω αἰτίαν τινός: κατηγορούμαι για κάτι.
ὑποδεής: ελλιπής.
ὑποδεέστερος: κατώτερος.
ὑποδύω (ή ὑποδύνω): εισχωρώ.
κίνδυνον ὑποδύω: κινδυνεύω.
ὑπόκειμαι: παραμένω, υποτάσσομαι.
ὑποκρίνομαι τραγωδίαν: λαμβάνω μέρος σε τραγωδία.
ὑποσημαίνω: δίνω σύνθημα με τη σάλπιγγα.
ὑποτέμνομαι: προσπαθώ να ανακόψω.
ὑποτέμνομαι τὸν πλοῦν: ματαιώνω το ταξίδι.
ὑποχείριος: αυτός που βρίσκεται στην εξουσία κάποιου.
ὑστερῶ τῆς πατρίδος: αδυνατώ να υπερασπίσω την πατρίδα.
ὑφίσταμαι ἀρχήν: λαμβάνω αξίωμα.
φαίνω: φανερώνω, αποκαλύπτω, πληροφορώ.
τὰ φανθέντα: οι καταγγελίες.
φαῦλος: ασήμαντος, χυδαίος.
τὸ φαῦλον: η κακοήθεια.
πάνυ φαύλως: σε αθλιότατη κατάσταση.
φέρω χάριν: ευγνωμονώ.
φέρω τὴν ψῆφον: αποφασίζω με την ψήφο μου.
φέρω βαρέως: αγανακτώ.
εὖ φέρομαι παρά τινι: προκαλώ την εκτίμηση κάποιου.
φεύγω: καταφεύγω, εξορίζομαι, κατηγορούμαι.
ὁ φεύγων: ο κατηγορούμενος.
φθονῶ: φθονώ, αρνούμαι.
φιλανθρώπως ἔχω: εκδηλώνω φιλάνθρωπα αισθήματα.
φιλοτιμία: φιλοδοξία, τιμή.
φοιτῶ: συχνάζω, μαθητεύω.
τάττω φόρον: επιβάλλω φορολογία.
εὖ φρονῶ: σκέφτομαι σωστά.
τὰ ἀμείνω φρονῶ: έχω τις καλύτερες διαθέσεις.
φρόνιμος γίγνομαι: ενεργώ με περίσκεψη.
φρυκτοί: πυρσοί, δαυλοί.
κατάγω φυγάδα: επαναφέρω στην πατρίδα εξόριστο.
χαλεπός: δύσκολος, δυσβάστακτος, αυστηρός.
χαλεπός εἰμί τινι: αγανακτώ εναντίον κάποιου.
ἱστημι χαλκοῦν: στήνω χάλκινο αδριάντα.
χαρίζομαι: κάνω χάρη, δείχνω εύνοια.
χάριν οἶδά τινι: ευγνωμονώ κάποιον.
χάριν κομίζομαι: δέχομαι εκδηλώσεις ευγνωμοσύνης.
εἰς χεῖρας ἔρχομαί τινι: συγκρούομαι με κάποιον.
πολλῇ χειρί: με πολύ στράτευμα.
χρεία: ωφέλεια, ανάγκη, έλλειψη.
χρῶμαι τῷ πράγματι: αντιμετωπίζω την κατάσταση.
μιᾷ γνώμῃ χρώμενοι: ομόφωνα.
χρῶμαι νόμοις: ζω σύμφωνα με τους νόμους.
οὕτω χρῶνται...: έτσι συνηθίζουν…
τὸ χρησθέν: η απάντηση του μαντείου.
περιπλέω ἐν χρῷ: κοντά στην ακτή πλέω.
ψεύδομαι τῆς ἐλπίδος: διαψεύδομαι στις ελπίδες μου.
ψηφίζομαι: αποφασίζω με την ψήφο μου.
γράφω ψήφισμα: υποβάλλω στην εκκλησία του δήμου έγγραφη πρόταση.
ψιλοί: οι ελαφρά οπλισμένοι στρατιώτες.
ὠνέομαι-οῦμαι: αγοράζω, νοικιάζω.
ὥρα: εποχή, ώρα, κατάλληλος χρόνος.
ὡραῖος: ώριμος, έγκαιρος.

Αρχαία Ελληνική Θεματογραφία




ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

     Η Ερμηνευτική Μεθοδολογία του Αρχαίου Ελληνικού Κειμένου                   σ.    4
1. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ.................................................................................................... 5
Ξενοφώντος πομνημονεύματα (Γ, 7, 1-3)............................................................. 5
2. ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ............................................................................ 7
Πλάτωνος Νόμοι (Α, 631 b-d)................................................................................... 7
3. ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ......................................................................... 10
Πλάτωνος Μενέξενος (247 a-c).............................................................................. 10
4. ΣΥΓΚΡΙΣΗ –ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΑ..................................................................................... 12
Ξενοφώντος λληνικά (Ε, 2, 14-15)....................................................................... 12
5. ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ............................................................................................. 14
Λυσίου Δήμου καταλύσεως πολογία (15-17)..................................................... 14
6. ΜΕΤΟΧΗ................................................................................................................... 16
Ξενοφώντος λληνικά (ΣΤ, 5, 45-47)..................................................................... 16
7. ΜΕΤΟΧΗ................................................................................................................... 18
Λυσίου πιτάφιος [τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς] (4-5)............................................... 18
8. ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ........................................................................................................ 20
Ξενοφώντος λληνικά (Ε, 2, 1-2)............................................................................ 20
9. ΑΠΡΟΣΩΠΗ ΣΥΝΤΑΞΗ........................................................................................... 22
Λυσίου Περί τς Πολιτείας (9-11)........................................................................... 22
10. ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ......................................................................... 24
Θουκυδίδου στορίαι (Α, 58)................................................................................... 24
11. ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ.............................................................................................. 26
Δημοσθένους Κατά νδροτίωνος (45-46)............................................................. 26
12. ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ.............................................................................................. 28
Ξενοφώντος λληνικά (ΣΤ, 5, 38-40)..................................................................... 28
13. ΠΛΑΓΙΟΣ ΛΟΓΟΣ.................................................................................................. 30
Ξενοφώντος λληνικά (Β, 2, 16-19)....................................................................... 30
14. ΠΛΑΓΙΟΣ ΛΟΓΟΣ.................................................................................................. 32
Ξενοφώντος λληνικά (ΣΤ, 2, 8-11)....................................................................... 32
15. ΠΛΑΓΙΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.......................................................................................... 34
Θουκυδίδου στορίαι (Α, 118-119)......................................................................... 34

 




Η ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ                                                                              ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ


α) Ανάγνωση κειμένου και προσέγγιση νοήματος
β) Συντακτική επεξεργασία
1. Χωρισμός περιόδων ή ημιπεριόδων
2. Χωρισμός προτάσεων (ρήματα ή κόμματα)
3. Αναγνώριση μετοχής και απαρεμφάτου
4. Η φυσική συντακτική σειρά των λέξεων
γ) Η σύλληψη του κεντρικού νοήματος
1. Τα κυριότερα σημεία
2. Ρηματικοί τύποι
3. Η σειρά του νοήματος, όχι του κειμένου
δ) Μετάφραση
1. Μεταφραστικός πυρήνας = Κύρια πρόταση
2. Σχέδιο μετάφρασης = Οι κύριοι όροι της πρότασης και η απόδοσή τους
3. Νεοελληνική σύνταξη μετάφρασης. 



1. ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ

Ξενοφώντος πομνημονεύματα (Γ, 7, 1-3)

Στο τρίτο βιβλίο των Απομνημονευμάτων, ο Ξενοφώντας αφηγείται συζητήσεις του Σωκράτη με πολίτες που κατείχαν ή διεκδικούσαν να καταλάβουν αξιώματα στην πόλη. Με τη διαλεκτική του τέχνη τούς οδηγούσε να ιδούν την ουσία των αξιωμάτων, την ευθύνη που αυτά συνεπάγονται για όσους τα διαχειρίζονται, τον καλύτερο δυνατό τρόπο για την ενάσκηση των λειτουργημάτων αυτών. Άλλοτε ήταν δηκτικός και αποτρεπτικός, άλλοτε –αν ο συνομιλητής του ήταν αξιόλογος- ενθαρρυντικός, όπως στην παρακάτω περίπτωση, για το καλό του κοινωνικού συνόλου.
Χαρμίδην δέ τόν Γλαύκωνος ὁρῶν ἀξιόλογον μέν ἂνδρα ὂντα καί πολλῷ δυνατώτερον τῶν τά πολιτικά τότε πραττόντων, ὀκνοῦντα δέ προσιέναι τῷ δήμῳ καί τῶν τῆς πόλεως πραγμάτων ἐπιμελεῖσθαι. Εἰπέ μοι, ἒφη, ὦ Χαρμίδη, εἲ τις, ἰκανός ὢν τούς στεφανίτας ἀγῶνας νικᾶν καί διά τοῦτο αὐτός τε τιμᾶσθαι καί τήν πατρίδα ἐν τῇ Ἑλλάδι εὐδοκιμωτέραν ποιεῖν, μή θέλοι ἀγωνίζεσθαι, ποῖον τινα τοῦτον νομίζεις ἂν τόν ἂνδρα εἶναι; Δῆλον ὂτι, ἒφη, μαλακόν τε και δειλόν. Εἰ δέ τις, ἒφη, δυνατός ὢν τῶν τῆς πόλεως πραγμάτων ἐπιμελόμενος τήν τε πόλιν αὒξειν καί αὐτός διά τοῦτο τιμᾶσθαι, ὀκνοίη δή τοῦτο πράττειν, οὐκ ἂν εἰκότως δειλός νομίζοιτο; Ἲσως, ἒφη. ἀτάρ πρός τί με ταῦτ’ ἐρωτᾶς: Ὃτι, ἒφη, οἶμαί σε δυνατόν ὂντα ὀκνεῖν ἐπιμελεῖσθαι, καί ταῦτα ὧν ἀνάγκη σοι μετέχειν πολίτη γε ὂντι. Τήν δέ ἐμήν δύναμιν, ἒφη ὁ Χαρμίδης, ἐν ποίῳ ἒργῳ καταμαθών ταῦτά μου καταγιγνώσκεις; Ἐν ταῖς συνουσίαις, ἒφη, αἷς σύνει τοῖς τά τῆς πόλεως πράττουσι. καί γάρ ὃταν τι ἀνακοινῶνταί σοι, ὁρῶ σε καλῶς συμβουλεύοντα, καί ὃταν τι ἀμαρτάνωσιν, ὀρθῶς ἐπιτιμῶντα.
Λεξιλόγιο
ὀκνῶ. διστάζω, στεφανίτης ἀγών. το αγώνισμα που είχε βραβείο ένα στεφάνι (ελιάς, κισσού κ.ά.), μαλακός. μαλθακός, ασκληραγώγητος, συνουσία. συναναστροφή, πρόσειμι. παρουσιάζομαι, καταγιγνώσκω. καταδικάζω

Ξενοφώντος πομνημονεύματα (Γ, 7, 1-3)

Βλέποντας το Χαρμίδη, το γιο του Γλαύκωνα ότι ήταν βέβαια, ένας αξιόλογος άντρας και πολύ πιο ικανός από αυτούς που ασχολούνταν με τις πολιτικές υποθέσεις, δίσταζε όμως να παρουσιαστεί στην Εκκλησία του Δήμου και να ασχοληθεί με τις υποθέσεις της πόλης. Πες μου, Χαρμίδη, είπε, αν κάποιος, ενώ είναι ικανός να κερδίζει νίκες στους αγώνες με έπαθλο ένα στεφάνι και για αυτό το λόγο και ο ίδιος να τιμάται και την πατρίδα του να την κάνει πιο φημισμένη στην Ελλάδα, (αν) δεν θέλει να αγωνίζεται, τι είδους άνθρωπος θα πίστευες ότι είναι αυτός ο άντρας; Βέβαια, είπε, θα τον θεωρούσα μαλθακό και δειλό. Και αν κάποιος, είπε, ενώ είναι ικανός, φροντίζοντας για τις υποθέσεις της πόλης και την πόλη του να αναπτύσσει και γι’ αυτό το λόγο να τιμάται ο ίδιος, (αν) δίσταζε λοιπόν να κάνει αυτό το πράγμα, δεν θα κρινόταν δικαιολογημένα δειλός; Ίσως, είπε. αλλά γιατί μου κάνεις αυτές τις ερωτήσεις; (Σε ερωτώ) είπε, γιατί νομίζω ότι εσύ, ενώ είσαι ικανός, διστάζεις να φροντίσεις και μάλιστα γι’ αυτά τα πράγματα, στα οποία είναι ανάγκη εσύ να συμμετέχεις, αφού βέβαια είσαι πολίτης. Και τη δύναμή μου, είπε ο Χαρμίδης, σε ποιο έργο, αφού τη διαπίστωσες, μου καταλογίζεις αυτά; Στις συναναστροφές, είπε, στις οποίες συναναστρέφεσαι αυτούς, που ασχολούνται με τις υποθέσεις της πόλης. γιατί πράγματι, όταν σου ανακοινώσουν κάτι, βλέπω ότι εσύ καλά (τους) συμβουλεύεις και, όταν κάνουν κάποιο σφάλμα, σωστά τους επικρίνεις.


2. ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ

Πλάτωνος Νόμοι (Α, 631 b-d)

Ο Πλάτωνας γεννήθηκε το 428/427, πέθανε 81 χρονών το 348/347 και τάφηκε κοντά στην Ακαδημία, καθώς μας πληροφορεί ο Παυσανίας. Στο τέλος της ζωής του αφιερώθηκε χωρίς διακοπή στη συγγραφή των Νόμων.
Ο διάλογος εξελίσσεται στην Κρήτη και δεν συμμετέχει ο Σωκράτης. Τρεις γέροι, ένας Αθηναίος, ο Κλεινίας από την Κρήτη και ο Σπαρτιάτης Μέγιλλος, πηγαίνουν στη σπηλιά του βουνού, μέσα στην οποία ο Μίνωας πήρε τους Νόμους από το Δία.
Τα τρία πρώτα από τα δώδεκα βιβλία των Νόμων περιέχουν βασικές εισαγωγικές σκέψεις. Στο έβδομο αρχίζει η θέσπιση ενός φανταστικού πολιτεύματος. Τα δύο πρώτα βιβλία με την πλατιά τους διείσδυση στα προβλήματα της αγωγής μαρτυρούν ότι η αγωγή θεωρείται ως η πιο μεγάλη δύναμη. Ο πολίτης πρέπει να πείθεται από τους άρχοντες να υπακούει με τη θέλησή του στους Νόμους της πολιτείας και όχι να υποτάσσεται τυφλά. Όπως ο γιατρός ζητά από τον άρρωστο κατανόηση, το ίδιο και οι άρχοντες έχουν χρέος με την αγωγή να δίνουν στους πολίτες μια τέτοια παιδεία, που θα τους κάνει νομοταγείς. Εδώ δίκαια παρατηρήθηκε ότι δεν είναι σαφή τα όρια ανάμεσα στην αγωγή ελεύθερων ανθρώπων, που «εγκρίνουν» ή, τουλάχιστο, αποδέχονται την τάξη, και στον εξαναγκασμό. Όταν, για παράδειγμα, ο Πλάτωνας στους Νόμους (942 a-b) γράφει ότι κανένας δεν επιτρέπεται να κάνει το παραμικρότερο βήμα με δική του απόφαση, αν δεν έχει την γνώμη και την εποπτεία (= παρακολούθηση) των ανωτέρων του, έχουμε κάθε δικαίωμα να ταχθούμε με το μέρος εκείνων, που θεωρούν αυτές τις ενέργειες αδικαιολόγητα εξαναγκαστικές και τις απόψεις γενικότερα, όπως διατυπώνονται, σκληρές και χωρίς την ελάχιστη ιδέα ανθρωπισμού. Οι φύλακες των Νόμων υποχρεώνονται να ατενίζουν «τήν μίαν ἰδέαν». Αυτή η ένταξη του εξαναγκασμού (μέσω των οργάνων καταπίεσης) στη θεωρία των ιδεών, δύσκολα γίνεται αποδεκτή.
Οι Νόμοι, το γεροντικό έργο του Πλάτωνα, διαφέρουν στη σύνθεση και στη δομή από τους άλλους διαλόγους. Η προσπάθεια ξένων φιλολόγων να αμφισβητήσουν το έργο κρίθηκε ως «καταπληκτική ελαφρότητα».
Ε.Μ. Manasse: «Οι Νόμοι περισσότερο από κάθε άλλο σύγγραμμα του Πλάτωνα είναι το ανθρώπινο έργο ενός πνεύματος που κάποτε ήταν θεία φλόγα».
Ὦ ξένε, ἐχρῆν εἰπεῖν, οἱ Κρητῶν νόμοι οὐκ εἰσίν μάτην διαφερόντως ἐν πᾶσιν εὐδόκιμοι τοῖς Ἓλλησιν. ἒχουσιν γάρ ὀρθῶς, τούς αὐτοῖς χρωμένους, εὐδαίμονας ἀποτελοῦντες. Πάντα γάρ τἀγαθά πορίζουσιν. Διπλᾶ δέ ἀγαθά ἐστιν, τά μέν ἀνθρώπινα, τά δέ θεῖα. ἢρτηται δ’ ἐκ τῶν θείων θάτερα, καί ἐάν μέν δέχηταί τις τά μείζονα πόλις, κτᾶται καί τά ἐλάττονα, εἰ δέ μη, στέρεται ἀμφοῖν. Ἒστι δέ τά μέν ἐλάττονα ὧν ἡγεῖται μέν ὑγίεια, κάλλος δέ δεύτερον, τό δέ τρίτον ἰσχύς εἲς τε δρόμον καί εἰς τάς ἂλλας πάσας κινήσεις τῷ σώματι, τέταρτον δέ δή πλοῦτος οὐ τυφλός ἀλλ’ ὀξύ βλέπων, ἂνπερ ἃμ’ ἓπηται φρονήσει. ὃ δή πρῶτον αὖ τῶν θείων ἡγεμονοῦν ἐστιν ἀγαθῶν, ἡ φρόνησις, δεύτερον δέ μετά νοῦ σώφρων ψυχῆς ἓξις, ἐκ δέ τούτων μετ’ ἀνδρείας κραθέντων τρίτον ἂν εἲη δικαιοσύνη, τέταρτον δέ ἀνδρεία. Ταῦτα δέ πάντα ἐκείνων ἒμπροσθεν τέτακται φύσει, καί δή καί τῷ νομοθέτῃ τακτέον οὓτως.

Λεξιλόγιο
διαφερόντως εὐδόκιμοι. εξόχως ονομαστοί,
ἀποτελῶ. τελειοποιώ,
σώφρων ψυχῆς ἓξις. σύνεση


Πλάτωνος Νόμοι (Α, 631 bd)

Ξένε, έπρεπε να πεις ότι οι νόμοι των Κρητών δεν έχουν καλή φήμη χωρίς λόγο υπερβολικά σ’ όλους γενικά τους Έλληνες. Γιατί είναι σωστοί, αφού κάνουν ευτυχισμένους εκείνους που τους χρησιμοποιούν. Γιατί τους προσφέρουν όλα τα αγαθά. Είναι όμως τα αγαθά δύο ειδών: τα ανθρώπινα δηλαδή, και τα θεϊκά. από τα θεϊκά εξαρτώνται και τα άλλα. Εάν κάποια πόλη δέχεται τα μεγαλύτερα (τα θεϊκά δηλαδή) αποκτά και τα μικρότερα, αλλιώς χάνει και τα δύο. Και τα πιο μικρά είναι εκείνα, στα οποία προηγείται η υγεία, ενώ δεύτερο αγαθό είναι η ομορφιά, το τρίτο η σωματική δύναμη και στο τρέξιμο και σ’ όλες τις άλλες γενικά κινήσεις με το σώμα, τέταρτο (αγαθό είναι) βέβαια ο πλούτος, όχι ο τυφλός, αλλά αυτός που βλέπει καθαρά, αν φυσικά πηγαίνει μαζί με τη φρόνηση. Η φρόνηση λοιπόν πάλι κατέχει την πρώτη θέση από τα θεϊκά αγαθά. Δεύτερο (είναι) η συνετή συνήθεια της ψυχής (η σύνεση) μαζί με τη λογική, και απ’ αυτά, εάν αναμειχθούν με την ανδρεία, μπορεί να δημιουργηθεί τρίτο (αγαθό) η δικαιοσύνη και τέταρτο η ανδρεία. Και όλα γενικά αυτά έχουν τοποθετηθεί μπροστά από εκείνα (τα ανθρώπινα) από τη φύση και πρέπει λοιπόν να τα κατατάσσει και ο νομοθέτης με αυτόν τον τρόπο.



3. ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ

Πλάτωνος Μενέξενος (247 a-c)

Ο Μενέξενος είναι μια παράξενη δημιουργία. Σε μια συνάντησή του ο Σωκράτης με τον άνδρα που έδωσε το όνομά του στο έργο, απαγγέλει ένα φανταστικό επιτάφιο λόγο, που προοριζόταν για τις κρατικές τελετές προς τιμήν των νεκρών του 386 (ας σημειωθεί ότι ο Σωκράτης έχει πεθάνει πολύ νωρίτερα, το 399 π.Χ.). Ο λόγος αναφέρεται ότι δήθεν έχει γραφεί από την Ασπασία.
Στον Μενέξενο ο Πλάτωνας γράφει και το περίφημο εγκώμιο της Αθήνας, με μεγάλη τέχνη και με ρητορικό ύφος.
Ο Κικέρωνας (Orat. 151) μας πληροφορεί ότι ο λόγος αυτός απαγγελλόταν κάθε χρόνο στην Αθήνα, στη μνήμη των νεκρών που έπεσαν στα πεδία των μαχών.

Πᾶσά τε ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἂλλης ἀρετῆς πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται. Ὧν ἓνεκα καί πρῶτον καί ὓστατον καί διά παντός πᾶσαν πάντως προθυμίαν πειρᾶσθε ἒχειν ὃπως μάλιστα μέν ὑπερβαλεῖσθε καί ἡμᾶς καί τούς πρόσθεν εὐκλείᾳ. εἰ δέ μή, ἲστε ὡς ἡμῖν, ἂν μέν νικῶμεν ὑμᾶς ἀρετῇ, ἡ νίκη αἰσχύνην φέρει, ἡ δέ ἣττα, ἐάν ἡττώμεθα, εὐδαιμονίαν. Μάλιστα δ’ ἂν νικώμεθα και ὑμεῖς νικῴητε, εἰ παρασκευάσαισθε τῇ τῶν προγόνων δόξῃ μή καταχρησόμενοι μηδ’ ἀναλώσοντες αὐτήν, γνόντες ὃτι ἀνδρί οἰομένῳ τί εἶναι οὐκ ἒστιν αἲσχιον οὐδέν ἢ παρέχειν ἑαυτόν τιμώμενον μή δι’ ἑαυτόν ἀλλά διά δόξαν προγόνων. Εἶναι μέν γάρ τιμάς γονέων ἐκγόνοις καλός θησαυρός καί μεγαλοπρεπής. χρῆσθαι δέ καί χρημάτων καί τιμῶν θησαυρῷ, καί μή τοῖς ἐκγόνοις παραδιδόναι, αἰσχρόν καί ἂνανδρον, ἀπορίᾳ ἰδίων αὑτοῦ κτημάτων τε καί εὐδοξιῶν. Καί ἐάν μέν ταῦτα ἐπιτηδεύσητε, φίλοι παρά φίλους ἡμᾶς ἀφίξεσθε, ὃταν ὑμᾶς ἡ προσήκουσα μοῖρα κοιμίσῃ. ἀμελήσαντας δέ ὑμᾶς καί κακισθέντας οὐδείς εὐμενῶς ὑποδέξεται.
Λεξιλόγιο
πιστήμη. γνώση
κγονοι. απόγονοι

Πλάτωνος Μενέξενος (247 ac)

Κάθε επιστήμη (γνώση), αν χωρίζεται από τη δικαιοσύνη και την υπόλοιπη αρετή αποδεικνύεται πανουργία και όχι σοφία. Γι’ αυτούς τους λόγους και στην αρχή και στο τέλος και πάντοτε να προσπαθείτε με κάθε τρόπο να δείξετε κάθε ζήλο πώς θα ξεπεράσετε στο μεγαλύτερο βαθμό στη δόξα και εμάς και τους πριν από εμάς. Διαφορετικά, να ξέρετε ότι αν σας νικάμε στην αρετή, η νίκη αυτή μας φέρνει ντροπή, ενώ, αν είμαστε νικημένοι, η ήττα μας χαρίζει ευτυχία. Και κυρίως είναι δυνατό να νικηθούμε και σεις να νικάτε, αν ετοιμαζόσαστε έτσι ώστε να μην κάνετε κατάχρηση της δόξας των προγόνων και να μην σπαταλήσετε αυτήν, έχοντας στο νου σας ότι για έναν άνθρωπο που πιστεύει ότι είναι κάτι, δεν υπάρχει καμιά ντροπή μεγαλύτερη από το να παρουσιάζει τον εαυτό του να τιμάται όχι εξαιτίας του εαυτού του αλλά από την δόξα των προγόνων.
Γιατί το να υπάρχουν οι τιμές των γονέων είναι ένας ωραίος και λαμπρός θησαυρός για τους απογόνους. Είναι ντροπή όμως και ατιμία να χρησιμοποιεί κάποιος τον θησαυρό και των χρημάτων και των τιμών και να μην τον αφήνει ως κληρονομιά στους απογόνους του, από έλλειψη δικών του αποκτημάτων και διακρίσεων.
Αν εφαρμόσετε αυτά, θα έρθετε φίλοι σε μας σαν σε φίλους, όταν η δική σας καθορισμένη μοίρα σας φέρει τον αιώνιο ύπνο. αντίθετα κανένας δεν θα σας δεχθεί φιλικά, αν δείξετε αδιαφορία και δειλία.



4. ΣΥΓΚΡΙΣΗ –ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΑ

Ξενοφώντος λληνικά (Ε, 2, 14-15)

Το κείμενο αναφέρεται στη απόπειρα των Ολυνθίων να δημιουργήσουν μια τοπική ένωση στη Χαλκιδική και να συμμαχήσουν με τους εχθρούς της Σπάρτης (Αθηναίους και Θηβαίους).

Ἡμεῖς δέ, ὦ ἂνδρες Λακεδαιμόνιοι, βουλόμεθα μέν τοῖς πατρίοις νόμοις χρῆσθαι καί αὐτοπολῖται εἶναι. εἰ μέντοι μή βοηθήσει τις, ἀνάγκη καί ἡμῖν μετ’ ἐκείνων γίγνεσθαι. Καίτοι νῦν γ’ ἢδη αὐτοῖς εἰσίν ὁπλίται μέν οὐκ ἐλάττους ὀκτακοσίων, πελτασταί δέ πολύ πλείους ἢ τοσοῦτοι. ἱππεῖς γε μέντοι, ἐάν καί ἡμεῖς μετ’ αὐτῶν γενώμεθα, ἒσονται πλείους ἢ χίλιοι. κατελίπομεν δέ καί Ἀθηναίων καί Βοιωτῶν πρέσβεις ἢδη αὐτόθι. Ἠκούομεν δέ ὡς καί αὑτοῖς Ὀλυνθίοις ἐψηφισμένον εἲη συμπέμπειν πρέσβεις εἰς ταύτας τάς πόλεις περί συμμαχίας. Καίτοι εἰ τοσαύτη δύναμις προσγενήσεται τῇ τε Ἀθηναίων και Θηβαίων ἰσχύι, ὁρᾶτε, ἒφη, ὃπως μη οὐκέτι εὐμεταχείριστα ἒσται ἐκεῖνα ὑμῖν. Ἐπεί δέ καί Ποτείδαιαν ἒχουσιν ἐπί τῷ ἰσθμῷ τῆς Παλλήνης οὖσαν, νομίζετε καί τάς ἐντός ταύτης πόλεις ὑπηκόους ἒσεσθαι αὐτῶν. Τεκμήριον δ’ ἒτι ἒστω ὑμῖν καί τοῦτο ὃτι ἰσχυρῶς αὗται αἱ πόλεις πεφόβηνται. μάλιστα γάρ μισοῦσαι τούς Ὀλυνθίους, ὃμως οὐκ ἐτόλμησαν μεθ’ ἡμῶν πρεσβείας πέμπειν διδαξούσας ταῦτα.
Λεξιλόγιο
ατοπολται. αυτόνομοι
προσγίγνομαι. προστίθεμαι

 



Ξενοφώντος λληνικά (Ε, 2, 14 – 15)

Σπαρτιάτες, εμείς θέλουμε να χρησιμοποιούμε τους πατροπαράδοτους νόμους και να είμαστε αυτόνομοι. Εάν όμως δεν μας βοηθήσει κάποιος, θα γίνει αναγκαίο σε εμάς να προσχωρήσουμε σε εκείνους (στους αντιπάλους σας).
Και όμως βέβαια, ήδη τώρα, υπάρχουν σ’ αυτούς οπλίτες, όχι λιγότεροι από οκτακόσιοι και πελταστές πολύ περισσότερο από τόσοι και οι ιππείς βέβαια θα γίνουν περισσότεροι από χίλιοι, εάν και εμείς προσχωρήσουμε σ’ αυτούς. Σ’ αυτό το μέρος ήδη αφήσαμε απεσταλμένους και των Αθηναίων και των Βοιωτών. Και μαθαίνουμε ότι έχει αποφασιστεί με ψηφοφορία και από τους ίδιους τους Ολυνθίους να στείλουν και αυτοί πρεσβευτές σ’ αυτές τις πόλεις για συμμαχία. Αλλ’ όμως, εάν προστεθεί μια τόσο μεγάλη δύναμη στη δύναμη των Αθηναίων και των Θηβαίων, ας εξετάζετε –είπε- μήπως δεν θα είναι πλέον εύκολο εκείνα (τα πολιτικά πράγματα) να ρυθμίζονται από εσάς. Επειδή λοιπόν (οι Ολύνθιοι) κατέχουν και την Ποτείδαια, η οποία βρίσκεται πάνω στον Ισθμό της Παλλήνης, να νομίζετε ότι θα γίνουν υπήκοοι αυτών και οι πόλεις εντός αυτής. Ας είναι όμως ακόμη και αυτό απόδειξη σε σας ότι αυτές οι πόλεις έχουν φοβηθεί υπερβολικά. γιατί παρ’ όλο που μισούν εξαιρετικά τους Ολυνθίους, δεν τόλμησαν να στείλουν μαζί με εμάς αποστολές πρεσβευτών για να αποκαλύψουν αυτά.



5. ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ

Λυσίου Δήμου καταλύσεως πολογία (15-17)

Το κείμενο αποτελεί μέρος της απολογίας ενός Αθηναίου πολίτη, που κατηγορήθηκε ότι είχε συμμετοχή στα εγκλήματα των Τριάκοντα Τυράννων. Για να απαλλαγεί από την κατηγορία αυτή ο απολογούμενος, ισχυρίζεται ότι η διαγωγή του κατά την περίοδο εκείνη ήταν άψογη.

Ἒτι τοίνυν, ὦ ἂνδρες δικασταί, καί ἐκ τῶν ἂλλων τῶν ἐμοί πεπραγμένων ἂξιον σκέψασθαι. Ἐγώ γάρ τοιοῦτον ἐμαυτόν ἐν ταῖς τῆς πόλεως συμφοραῖς παρέσχον, ὣστε, εἰ πάντες τήν αὐτήν γνώμην εἶχον ἐμοί, μηδένα ἂν ὑμῶν μηδεμιᾷ χρῆσθαι συμφορᾷ. Ὑπ’ ἐμοῦ γάρ ἐν τῇ ὀλιγαρχία οὒτε ἀπαχθείς οὐδείς φανήσεται, οὒτε τῶν ἐχθρῶν οὐδείς τετιμωρημένος, οὒτε τῶν φίλων εὖ πεπονθώς (καί τοῦτο μέν οὐκ ἂξιον θαυμάζειν. εὖ μέν γάρ ποιεῖν ἐν ἐκείνῳ τῷ χρόνῳ χαλεπόν ἦν, ἐξαμαρτάνειν δέ τῷ βουλομένῳ ῤᾴδιον). Οὐ τοίνυν οὐδ’ εἰς τόν κατάλογον Ἀθηναίων καταλέξας οὐ δένα φανήσομαι, οὐδέ δίαιταν καταδιαιτησάμενος οὐδενός, οὐδέ πλουσιώτερος ἐκ τῶν ὑμετέρων γεγονώς συμφορῶν. Καίτοι εἰ τοῖς τῶν γεγενημένων κακῶν αἰτίοις ὀργίζεσθε, εἰκός καί τους μηδέν ἡμαρτηκότας βελτίους ὑφ’ ὑμῶν νομίζεσθαι. Καί μέν δή, ὧ ἂνδρες δικασταί, μεγίστην ἡγοῦμαι περί ἐμαυτοῦ τῇ δημοκρατίᾳ πίστιν δεδωκέναι. Ὃστις γάρ τότε οὑδέν ἐξήμαρτον οὓτω πολλῆς δεδομένης ἐξουσίας, ἧ που νῦν σφόδρα προθυμήσομαι χρηστός εἶναι, εὖ εἰδώς ὃτι, ἐάν ἀδικῶ, παραχρῆμα δώσω δίκην.
Λεξιλόγιο
χρῶμαι συμφορᾷ. παθαίνω συμφορά, κατάλογος. ο κατάλογος προγραφών που συντάχθηκε από τους Τριάκοντα, καταλέγω. περιλαμβάνω, δίαιταν καταδιαιτῶμαί τινος. κατορθώνω να επηρεάσω τους δικαστές σε βάρος άλλου και να μεροληπτήσουν για χάρη μου, δίαιτα. διαιτησία, καταδιαιτῶμαι. ως διαιτητής εκφέρω δυσμενή κρίση για κάποιον, αντίθ. ἀποδιαιτῶμαι, ἧ που νῦν. τώρα πράγματι


Λυσίου Δήμου καταλύσεως πολογία (15 – 17)

Ακόμη λοιπόν, κύριοι δικαστές, αξίζει να εξετάσετε και τις άλλες πράξεις μου. Εγώ δηλαδή παρουσίασα τον εαυτό μου τέτοιο μέσα στις συμφορές της πόλης, ώστε, αν όλοι είχαν την ίδια διάθεση με μένα, κανένας από σας δε θα έπεφτε σε καμιά συμφορά.
Κανένας δηλαδή δεν θα αποδειχτεί κατά τη διάρκεια της ολιγαρχίας ούτε ότι οδηγήθηκε στη φυλακή από εμένα, ούτε κανείς από τους εχθρούς μου ότι έχει τιμωρηθεί, ούτε από τους φίλους ότι έχει ευεργετηθεί (και γι’ αυτό βέβαια δεν πρέπει κανείς να απορεί. γιατί ήταν πραγματικά δύσκολο να ευεργετηθεί κάποιος εκείνη την εποχή, ενώ ήταν εύκολο σε όποιον ήθελε να κάνει αδικίες).
Δεν θα αποδειχθεί λοιπόν ούτε ότι έχω εγγράψει κανένα από τους Αθηναίους στον κατάλογο των προγραμμένων, ούτε ότι κέρδισα κάποια αυθαίρετη δικαστική απόφαση εναντίον κάποιου, ούτε ότι έγινα πλουσιότερος από τις δικές σας συμφορές. Και όμως, αν οργίζεσθε εναντίον αυτών, που είναι αίτιοι για τις παλιές συμφορές, είναι φυσικό και αυτοί που δεν έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα να θεωρούνται από σας καλύτεροι. Και βέβαια, κύριοι δικαστές, νομίζω ότι έχω δώσει για τον εαυτό μου πολύ μεγάλη απόδειξη αφοσιώσεως στη δημοκρατία. Εγώ δηλαδή που δεν έκανα τότε κανένα παράπτωμα, αν και μου είχε δοθεί τόσο μεγάλη ευκαιρία, βεβαίως τώρα θα δείξω μεγάλη προθυμία να είμαι καλός πολίτης, γνωρίζοντας καλά ότι, αν αδικήσω, θα τιμωρηθώ αμέσως.



6. ΜΕΤΟΧΗ

Ξενοφώντος λληνικά (ΣΤ, 5, 45-47)

Η ενότητα είναι μια περικοπή από το λόγο του Φλιασίου απεσταλμένου Προκλή στην Εκκλησία του Δήμου της Αθήνας.

Ἐγώ δέ, ὦ ἂνδρες Ἀθηναῖοι, πρόσθεν μέν ἀκούων ἐζήλουν τήνδε τήν πόλιν, ὃτι πάντας καί τους ἀδικουμένους καί τους φοβουμένους ἐνθάδε καταφεύγοντας ἐπικουρίας ἢκουον τυγχάνειν, νῦν δ’ οὐκέτ’ ἀκούω, ἀλλ’ αὐτός ἢδη παρών ὁρῶ Λακεδαιμονίους τε τούς ὀνομαστοτάτους καί μετ’ αὑτῶν τούς πιστοτάτους φίλους αὑτῶν προς ὑμᾶς τε ἣκοντας καί δεομένους αὖ ὑμῶν ἐπικουρῆσαι. Ὁρῶ δέ καί Θηβαίους, οἱ τότε οὐκ ἒπεισαν Λακεδαιμονίους ἐξανδραποδίσασθαι ὑμᾶς, νῦν δεομένους ὑμῶν περιιδεῖν ἀπολομένους τούς σώσαντας ὑμᾶς. Τῶν μέν οὗν ὑμετέρων προγόνων καλόν λέγεται, ὃτε τούς Ἀργείων τελευτήσαντας ἐπί τῇ Καδμεία οὐκ εἲασαν ἀτάφους γενέσθαι. Ὑμῖν δέ πολύ κάλλιον ἂν γένοιτο, εἰ τούς ἒτι ζῶντας Λακεδαιμονίων μήτε ὑβρισθῆναι μήτε ἀπολέσθαι ἐάσαιτε. Καλοῦ γε μήν κἀκείνου ὂντος, ὃτε σχόντες τήν Εὐρυσθέως ὓβριν διεσώσατε τούς Ἡρακλέους παῖδας, πῶς οὐ καί ἐκείνου τόδε κάλλιον, εἰ μή μόνον τούς ἀρχηγέτας, ἀλλά καί ὃλην τήν πόλιν περισώσαιτε; Πάντων δέ κάλλιστον, εἰ ψήφῳ ἀκινδύνῳ σωσάντων ὑμᾶς τότε τῶν Λακεδαιμονίων, νῦν ὑμείς σύν ὃπλοις τε καί διά κινδύνων ἐπικουρήσετε αὐτοῖς.
Λεξιλόγιο
ἐξανδραποδίζομαι. υποδουλώνω
περιορῶ ἀπολομένους. αφήνω να χαθούν
καλόν λέγεται. επαινείται
ὑβρίζομαι. ατιμάζομαι
ὓβρις. αυθάδεια
ἒχω τήν ὓβριν. συγκρατώ την αυθάδεια
ἀρχηγέτης. γενάρχης

Ξενοφώντος λληνικά (ΣΤ, 5, 45 – 47)

Αθηναίοι, εγώ στο παρελθόν ακούγοντας θαύμαζα αυτήν εδώ την πόλη, γιατί μάθαινα ότι εύρισκαν προστασία όλοι γενικά που αδικούνται και φοβούνται, κατέφευγαν εδώ. Τώρα πια όμως δεν ακούω, αλλά αντίθετα με το να παρευρίσκομαι ήδη ο ίδιος βλέπω και ότι έχουν έρθει σε σας και ότι παρακαλούν πάλι εσάς να βοηθήσετε αυτούς και οι πολύ φημισμένοι Λακεδαιμόνιοι και μαζί με αυτούς οι πιο έμπιστοι φίλοι τους. Βλέπω όμως και τους Θηβαίους, οι οποίοι τότε δεν κατάφεραν να πείσουν τους Λακεδαιμονίους να σας υποδουλώσουν, ότι τώρα παρακαλούν εσάς να ανεχθείτε να χαθούν εκείνοι που σας έσωσαν. Αναφέρεται λοιπόν ως τιμημένη πράξη των δικών σας προγόνων, όταν δηλαδή δεν άφησαν να μείνουν άταφοι όσοι από τους Αργείους έπεσαν στην Καδμεία. για σας όμως θα απέβαινε πολύ πιο τιμητικό, εάν δεν επιτρέψετε ούτε να ατιμασθούν, ούτε να καταστραφούν εκείνοι που βρίσκονται ακόμη στη ζωή από τους Λακεδαιμονίους. Ενώ βέβαια είναι και εκείνο τιμητικό, όταν δηλαδή διασώσατε τα παιδιά του Ηρακλή συγκρατήσαντες την αλαζονεία του Ευρυσθέα. Πώς (δεν θα είναι) αυτό εδώ πιο έντιμο και από εκείνο, εάν δηλαδή θα περισώσετε όχι μόνο τους γενάρχες, αλλά αντίθετα και το σύνολο των πολιτών; Από όλα όμως το πιο έντιμο (θα είναι) εάν, ενώ οι Λακεδαιμόνιοι έσωσαν τότε εσάς με ακίνδυνη ψήφο, εσείς τώρα θα βοηθήσετε αυτούς και με τα όπλα και διατρέχοντας κινδύνους.



7. ΜΕΤΟΧΗ

Λυσίου πιτάφιος [τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς] (4-5)

Ο Επιτάφιος εκφωνήθηκε από τον Αθηναίο Αρχίνο το 392 π.Χ. στο νεκροταφείο του Κεραμεικού κατά την ταφή εκείνων που έπεσαν στο Λέχαιο της Κορινθίας, όπου οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι, οι Αργείοι και οι Θηβαίοι νικήθηκαν από τους Σπαρτιάτες (Κορινθιακός Πόλεμος). Το απόσπασμα, που ακολουθεί, ανήκει στο μέρος του Επιταφίου που λέγεται έπαινος των προγόνων. Ο λόγος είναι για τις Αμαζόνες, που επιχείρησαν να κατακτήσουν την Αθήνα, χωρίς να το κατορθώσουν.

Ἀμαζόνες γάρ Ἂρεως μέν τό παλαιόν ἧσαν θυγατέρες, οἰκοῦσι δέ παρά τον Θερμώδοντα ποταμόν, μόναι μέν ὡπλισμέναι σιδήρῳ τῶν περί αὐτάς, πρῶται δέ τῶν πάντων ἐφ’ ἳππους ἀναβᾶσαι, οἷς ἀνελπίστως δι’ ἀπειρίαν τῶν ἐναντίων ᾓρουν μέν τούς φεύγονας, ἀπέλειπον δέ τούς διώκοντας. ἐνομίζοντο δέ διά τήν εὐψυχίαν μᾶλλον ἂνδρες ἢ διά τήν φύσιν γυναῖκες. πλέον γάρ ἐδόκουν τῶν ἀνδρῶν ταῖς ψυχαῖς διαφέρειν ἢ ταῖς ἰδέαις ἐλλείπειν. Ἂρχουσαι δέ πολλῶν ἐθνῶν, καί ἒργῳ μέν τούς περί αὐτάς καταδεδουλωμέναι, λόγῳ δέ περί τῆσδε τῆς χώρας ἀκούουσαι κλέος μέγα, πολλῆς δόξης καί μεγάλης ἐλπίδος χάριν παραλαβοῦσαι τά μαχιμώτατα τῶν ἐθνῶν ἐστράτευσαν ἐπί τήνδε τήν πόλιν. Τυχοῦσαι δ’ ἀγαθῶν ἀνδρῶν ὁμοίας ἐκτήσαντο τάς ψυχάς τῇ φύσει, καί ἐναντίαν τήν δόξαν τῆς προτέρας λαβοῦσαι μᾶλλον ἐκ τῶν κινδύνων ἢ ἐκ τῶν σωμάτων ἒδοξαν εἶναι γυναῖκες.
Λεξιλόγιο
ἀπολείπω. αφήνω πίσω
ταῖς ψυχαῖς διαφέρω. υπερτερώ σε γενναιότητα
ταῖς ἰδέαις ἐλλείπω. υστερώ κατά τη σωματική διάπλαση
ὁμοίας ἐκτήσαντο τάς ψυχάς τῇ φύσει. η γενναιότητά τους φάνηκε όμοια με τη γυναικεία φύση τους
ἐκ τῶν κινδύνων ἢ ἐκ τῶν σωμάτων ἒδοξαν εἶναι γυναῖκες. αποδείχτηκαν γυναίκες από τις μάχες μάλλον παρά από τα σώματά τους


Λυσίου πιτάφιος [τος Κορινθίων βοηθος] (4 – 5)

Την παλαιά εποχή ζούσαν οι Αμαζόνες, οι κόρες του Άρη, κατοικώντας κοντά στο Θερμώδοντα* ποταμό. Μόνες από αυτές (τις φυλές) που κατοικούσαν τις γύρω χώρες ήταν οπλισμένες με σιδερένια όπλα και πρώτες απ’ όλους τους ανθρώπους ανέβηκαν σε άλογα, με τα οποία έπιαναν τους φυγάδες απροσδόκητα εξαιτίας της απειρίας των αντιπάλων και διέφευγαν από αυτούς, που τις καταδίωκαν.
Θεωρούνταν μάλλον άνδρες εξαιτίας του θάρρους από ό,τι γυναίκες εξαιτίας της φυσικής κατασκευής των. Φαίνονταν ότι υπερέχουν από τους άνδρες στη δύναμη της ψυχής πιο πολύ από ό,τι υστερούσαν στα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματος.
Κυβερνώντας πολλά έθνη και έχοντας υποτάξει πραγματικά τους γείτονές των αλλά και πληροφορούμενες τη μεγάλη δόξα αυτής της χώρας, αφού πήραν μαζί τους τις πιο αξιόμαχες φυλές, έκαναν εκστρατεία εναντίον αυτής της πόλης εξαιτίας της πολλής δόξας και της μεγάλης ελπίδας (που είχαν).
Επειδή συνάντησαν γενναίους άνδρες, έγιναν οι ψυχές των όμοιες με τη φύση των και αφού βρήκαν τη δόξα αντίθετη από τη προηγούμενη, φάνηκαν ότι είναι γυναίκες μάλλον εξαιτίας των κινδύνων, παρά εξαιτίας των σωμάτων.



8. ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ

Ξενοφώντος λληνικά (Ε, 2, 1-2)

Η ενότητα αναφέρεται σε ενέργειες των Σπαρτιατών εναντίον ελληνικών πόλεων μετά την ειρήνη του Ανταλκίδα, που απέβλεπαν στην εδραίωση της κυριαρχίας τους στην Ελλάδα.
Τούτων δέ προκεχωρηκότων ὡς ἐβούλοντο, ἒδοξεν αὐτοῖς, ὃσοι ἐν τῷ πολέμῳ τῶν συμμάχων ἐπέκειντο, καί τοῖς πολεμίοις εὐμενέστεροι ἦσαν ἢ τῇ Λακεδαίμονι τούτους κολάσαι καί κατασκευάσαι, ὡς μή δύναιντο ἀπιστεῖν. Πρῶτον μέν οὖν πέμψαντες πρός τους Μαντινέας ἐκέλευσαν αὐτούς τό τεῖχος περιαιρεῖν, λέγοντες ὃτι οὐκ ἂν πιστεύσειαν ἂλλως αὐτοῖς μή σύν τοῖς πολεμίοις γενέσθαι. Αἰσθάνεσθαι γάρ ἒφασαν καί ὡς σῖτον ἐξέπεμπον τοῖς Ἀργείοις σφῶν αὐτοῖς πολεμούντων, καί ὡς ἒστι μέν ὃτε οὐδέ συστρατεύοιεν ἐκεχειρίαν προφασιζόμενοι, ὁπότε δέ καί ἀκολουθοῖεν, ὡς κακῶς συστρατεύοιεν. Ἒτι δέ γιγνώσκειν έφασαν φθονοῦντας μέν αὐτούς, εἲ τι σφίσιν ἀγαθόν γίγνοιτο, ἐφηδομένους δέ εἲ τις συμφορά προσπίπτοι ἐλέγοντο δέ καί αἱ σπονδαί ἐξεληλυθέναι τοῖς Μαντινεῦσι τούτω τῷ ἒτει αἱ μετά τήν ἐν Μαντινείᾳ μάχην τριακονταετεῖς γενόμεναι. Έπεί δ’ οὐκ ἢθελον καθαιρεῖν τά τείχη, φρουράν φαίνουσιν επ’ αὐτούς. Ἀγησίλαος μέν οὖν ἐδεήθη τῆς πόλεως ἀφεῖναι ἑαυτόν ταύτης τῆς στρατηγίας, λέγων ὃτι τῷ πατρί αὐτοῦ ἡ τῶν Μαντινέων πόλις πολλά ὑπηρετήκοι ἐν τοῖς πρός Μεσσήνην πολέμοις.
Λεξιλόγιο
ἐπέκειντο. φέρονταν εχθρικά
κατασκευάζω. καθιστώ
τό τεῖχος περιαιρῶ. κατεδαφίζω το τείχος
ἐκεχειρία. ανακωχή
ἐφήδομαι. επιχαίρω για κάποιο κακό άλλου
πολλά ὑπηρετήκοι. είχε προσφέρει πολλές υπηρεσίες (μονολεκτ. Ευκτ. Παρακειμ. ε.φ.)

Ξενοφώντος λληνικά (Ε, 2, 1 – 2)

Αφού αυτά εξελίχτηκαν, όπως ήθελαν (οι Λακεδαιμόνιοι), αποφάσισαν αυτοί, όσοι από τους συμμάχους συμπεριφέρονταν εχθρικά στη διάρκεια του πολέμου και ήταν περισσότερο ευμενείς στους εχθρούς παρά στη Σπάρτη, αυτούς να τιμωρήσουν και να τους φέρουν σε τέτοια κατάσταση, ώστε να μην μπορούν να κάνουν απιστίες. Στην αρχή λοιπόν, αφού έστειλαν πρεσβευτές στους Μαντινείς, διέταξαν αυτούς να γκρεμίσουν το τείχος, λέγοντας ότι διαφορετικά δεν θα τους πίστευαν ότι δεν θα ταχθούν με το μέρος των εχθρών.
Διότι ισχυρίστηκαν ότι είχαν πληροφορίες ότι έστελναν (αυτοί) έξω τρόφιμα στους Αργείους, ενώ οι ίδιοι πολεμούσαν εναντίον τους και ότι μερικές φορές ούτε καν συμμετείχαν στην εκστρατεία, επειδή προφασίζονταν ανακωχή, όταν όμως τους ακολουθούσαν (υποστήριξαν) ότι έκαναν την κοινή εκστρατεία απρόθυμα. Έλεγαν ακόμη ότι γνωρίζουν ότι (τους) φθονούν αυτοί, εάν τους συνέβαινε κάτι καλό, όμως ότι χαίρονται εάν έβρισκε (αυτούς) κάποια συμφορά. Λεγόταν όμως ότι είχαν λήξει και οι συνθήκες για τους Μαντινείς αυτή τη χρονιά, οι οποίες είχαν συναφθεί για τριάντα χρόνια μετά τη μάχη της Μαντινείας. Επειδή όμως δεν ήθελαν να κατεδαφίσουν τα τείχη, (οι Λακεδαιμόνιοι) κήρυξαν πόλεμο εναντίον τους. Ο Αγησίλαος όμως παρακάλεσε την πόλη να απαλλάξει τον ίδιο από αυτήν την στρατηγία, λέγοντας ότι η πόλη των Μαντινέων είχε προσφέρει στον πατέρα του πολλές υπηρεσίες στη διάρκεια των πολέμων εναντίον της Μεσσήνης.


9. ΑΠΡΟΣΩΠΗ ΣΥΝΤΑΞΗ

Λυσίου Περί τς Πολιτείας (9-11)

Παρατίθεται το τελευταίο κεφάλαιο από τον παραπάνω λόγο του Λυσία. Ο λόγος αυτός είχε σκοπό να καταψηφιστεί η πρόταση ενός πολιτικού για την μεταβολή του δημοκρατικού πολιτεύματος της Αθήνας, ώστε αυτό να γίνει πιο αρεστό στους ισχυρούς τότε Λακεδαιμονίους. Η αντίδραση και όχι η υποταγή στις βουλήσεις των Σπαρτιατών θα φέρει την σωτηρία στην πόλη.

Εἲχομεν δέ, ὦ ἀνδρες Ἀθηναῖοι, καί ἡμεῖς ταύτην τήν γνώμην, ὃτε τῶν Ἐλλήνων ἢρχομεν, καί ἐδοκοῦμεν καλῶς βουλεύεσθαι περιορῶντες μέν τήν χώραν τεμνομένην, οὐ νομίζοντες δέ χρῆναι περί αὐτῆς διαμάχεσθαι. ἂξιον γάρ ἦν ὀλίγων ἀμελοῦντας πολλῶν ἀγαθῶν φείσασθαι. Νῦν δέ, ἐπεί ἐκείνων μέν ἁπάντων μάχῃ ἐστερήμεθα, ἡ δέ πατρίς ἡμῖν λέλειπται, ἲσμεν ὃτι ὁ κίνδυνος οὗτος μόνος ἒχει τάς ἐλπίδας τῆς σωτηρίας. Ἀλλά γάρ χρή ἀναμνησθέντας ὃτι ἢδη καί ἑτέροις ἀδικουμένοις βοηθήσαντες ἐν τῇ ἀλλοτρίᾳ πολλά τρόπαια τῶν πολεμίων ἐστήσαμεν, ἂνδρας ἀγαθούς περί τῆς πατρίδος καί ἡμῶν αὐτῶν γίγνεσθαι, πιστεύοντας μέν τοῖς θεοῖς ἐλπίζοντας δέ ἒτι τό δίκαιον μετά τῶν ἀδικουμένων ἒσεσθαι. Δεινόν γάρ ἂν εἲη, ὦ ἂνδρες Ἀθηναῖοι, εἰ, ὃτε μέν ἐφεύγομεν, ἐμαχόμεθα Λακεδαιμονίοις ἳνα κατέλθωμεν, κατελθόντες δέ φευξόμεθα ἳνα μή μαχώμεθα. Οὑκ οὖν αἰσχρόν εἰ εἰς τοῦτο κακίας ἣξομεν, ὣστε οἱ μέν πρόγονοι καί ὑπέρ τῆς τῶν ἂλλων ἐλευθερίας διεκινδύνευον, ὑμεῖς δέ οὐδέ ὑπέρ τῆς ὑμετέρας αὐτῶν τολμᾶτε πολεμεῖν;
Λεξιλόγιο
τέμνομαι. λεηλατώ
φείδομαι. φροντίζω, σώζω
ὃτε ἐφεύγομεν. όταν ήμαστε εξόριστοι
κατέρχομαι. επαναπατρίζομαι


Λυσίου Περί τς Πολιτείας (9 – 11)

Είχαμε, Αθηναίοι, και εμείς αυτή τη γνώμη, όταν ήμαστε ηγεμόνες των Ελλήνων, και πιστεύαμε ότι σκεπτόμαστε σωστά, αφήνοντας τη χώρα μας να λεηλατείται από τη μια και πιστεύοντας από την άλλη ότι δεν είναι υποχρέωσή μας να αγωνιστούμε γι’ αυτή. γιατί άξιζε, εγκαταλείποντας λίγα, να σώσουμε πολλά αγαθά. Τώρα όμως επειδή χάσαμε σε μάχη όλα εκείνα και έχει απομείνει σε μας η πατρίδα, γνωρίζουμε ότι αυτός ο κίνδυνος μόνο δίνει τις ελπίδες σωτηρίας. Αλλά πρέπει βέβαια, αφού θυμηθούμε ότι, αφού ήδη στο παρελθόν βοηθήσαμε και άλλους που αδικούνταν, στήσαμε στην ξένη χώρα πολλά τρόπαια νίκης κατά των εχθρών, να γίνουμε γενναίοι άντρες για την πατρίδα μας και για μας τους ίδιους, έχοντας από τη μια πεποίθηση στους θεούς και ελπίζοντας από την άλλη ότι η δικαιοσύνη θα είναι με αυτούς που αδικούνται ακόμη. Γιατί, θα ήταν φοβερό, Αθηναίοι, αν από τη μια πολεμούσαμε εναντίον των Λακεδαιμονίων, για να γυρίσουμε στην πατρίδα μας, όταν ήμαστε εξόριστοι, και από την άλλη, αν τώρα, που γυρίσαμε στην πατρίδα, θα τραπούμε σε φυγή, για να μη δώσουμε μάχη. Δεν είναι λοιπόν ντροπή, αν θα φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο δειλίας, ώστε, ενώ οι πρόγονοί μας κινδύνευαν ακόμη και για την ελευθερία των άλλων, εσείς ούτε και για τη δική σας ελευθερία τολμάτε να πολεμάτε;



10. ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Θουκυδίδου στορίαι (Α, 58)

Στις παραμονές του Πελοποννησιακού Πολέμου οι πρώτες εχθροπραξίες γύρω από την επίμαχη στρατηγική θέση της Κέρκυρας αποτέλεσαν προμήνυμα σαφές για τη θύελλα που επρόκειτο να ακολουθήσει. Οι Αθηναίοι, για να προλάβουν αποστασία της Ποτείδαιας, ζητούν ομήρους και κατεδάφιση των τειχών. Οι Ποτειδαιάτες στέλνουν πρεσβεία και στην Αθήνα και στην αντίπαλη συμμαχία, στους Πελοποννησίους.

Ποτειδεᾶται δέ πέμψαντες μέν καί παρ’ Ἀθηναίους πρέσβεις, εἲ πως πείσειαν μή σφῶν πέρι νεωτερίζειν μηδέν, ἐλθόντες δέ καί ἐς τήν Λακεδαίμονα μετά Κορινθίων, ἒπρασσον ὃπως ἑτοιμάσαιντο τιμωρίαν, ἢν δέῃ, ἐπειδή ἒκ τε Ἀθηνῶν ἐκ πολλοῦ πράσσοντες οὐδέν ηὓροντο ἐπιτήδειον, ἀλλ’ αἱ νῆες αἱ ἐπί Μακεδονίαν και ἐπί σφᾶς ὁμοίως ἒπλεον, καί τά τέλη τῶν Λακεδαιμονίων ὑπέσχετο αὐτοῖς, ἢν ἐπί Ποτείδαιαν ἲωσιν Ἀθηναῖοι, ἐς τήν Ἀττικήν ἐσβαλεῖν, τότε δή κατά τόν καιρόν τοῦτον ἀφίστανται μετά Χαλκιδέων και Βοττιαίων κοινῇ ξυνομόσαντες. Καί Περδίκκας πείθει Χαλκιδέας τάς ἐπί θαλάσσῃ πόλεις ἐκλιπόντας καί καταβαλόντας ἀνοικίσασθαι ἐς Ὂλυνθον μίαν τε πόλιν ταύτην ἰσχυράν ποιήσασθαι. τοῖς τ’ ἐκλιποῦσι τούτοις τῆς ἑαυτοῦ γῆς τῆς Μυγδονίας περί τήν Βόλβην λίμνην ἒδωκε νέμεσθαι, ἓως ἂν ὁ πρός Ἀθηναίους πόλεμος ᾖ. Καί οἱ μέν ἀνῳκίζοντό τε καθαιροῦντες τάς πόλεις καί ἐς πόλεμον παρεσκευάζοντο.
Λεξιλόγιο
νεωτερίζω περί τινος. αλλάζω τακτική εναντίον κάποιου, επαναστατώ εναντίον κάποιου, ἑτοιμάζομαι τιμωρίαν. εξασφαλίζω βοήθεια, ἐκ πολλοῦ πράσσοντες. ύστερα από πολλές διαπραγματεύσεις, οὐδέν εὑρίσκομαι ἐπιτήδειον. δεν πετυχαίνω τίποτε ευνοϊκό, τα τέλη. οι άρχοντες, ἀφίσταμαι. αποστατώ, κοινῇ ξυνομόσαντες. αφού συμφώνησαν μαζί και ορκίστηκαν, καταβάλλω. κατεδαφίζω, ἀνοικίζομαι. (ἀνά + οἰκίζω) μετοικώ στα μεσόγεια, τοῖς τ’ ἐκλιποῦσι τούτοις. και στους μετανάστες αυτούς


Θουκυδίδου στορίαι (Α, 58)

Οι Ποτειδαιάτες, αφού έστειλαν πρέσβεις και στους Αθηναίους μήπως (τους) πείσουν να μην κάνουν καμία εχθρική ενέργεια εναντίον τους, αφού ήρθαν και στη Λακεδαιμονία μαζί με τους Κορινθίους (ενεργούσαν) να βρουν βοήθεια για τον εαυτό τους, αν χρειαστεί και ενεργώντας από πολύν καιρό δεν κέρδισαν τίποτε το φιλικό από την Αθήνα. Αντίθετα, τα πλοία, που κατευθύνονταν εναντίον της Μακεδονίας, έπλεαν εξίσου και εναντίον τους και οι άρχοντες των Λακεδαιμονίων τους υποσχέθηκαν ότι θα εισβάλλουν στην Αττική, αν οι Αθηναίοι βαδίσουν εναντίον της Ποτείδαιας. Τότε λοιπόν σ’ αυτή την περίσταση, αποστατούν μαζί με τους Χαλκιδείς και τους Βοττιαίους, αφού έδωσαν κοινό όρκο.
Και ο Περδίκας πείθει τους Χαλκιδείς, αφού εγκαταλείψουν τις πόλεις τους (κοντά) στη θάλασσα και τις κατεδαφίσουν, να μετοικήσουν στην Όλυνθο και να την κάνουν μοναδική και ισχυρή πόλη. σ’ αυτούς που εγκατέλειψαν (τις πόλεις τους) έδωσε το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται (περιοχές) κοντά τη λίμνη Βόλβη της δικής του χώρας, της Μυγδονίας, όσο διαρκεί ο πόλεμος εναντίον των Αθηναίων. Και αυτοί μετανάστευαν γκρεμίζοντας τις πόλεις τους και ετοιμάζονταν για πόλεμο.



11. ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

Δημοσθένους Κατά νδροτίωνος (45-46)

Ο Ανδροτίωνας κατηγορείται στην Εκκλησία του Δήμου το 355 π.Χ. ότι κακώς είχε προτείνει να απονεμηθεί το καθιερωμένο τιμητικό στεφάνι στη Βουλή των Πεντακοσίων του έτους 356-355, αφού η Βουλή εκείνη δεν είχε εκπληρώσει την υποχρέωσή της να κατασκευάσει νέα πλοία για την ενίσχυση του αθηναϊκού στόλου.
Στην παρακάτω ενότητα ο ρήτορας υποστηρίζει ότι το κύρος των Νόμων και η τήρηση του όρκου των δικαστών πρέπει να είναι πάνω από οποιοδήποτε άλλο συμφέρον της πόλεως.

Ἒστι τοίνυν ὑμῖν νυνί σκεπτέον, εἰ τοσούτου τιμᾶσθε τήν πολιτείαν καί τούς κειμένους νόμους καί τό εὐορκεῖν. εἰ γάρ ἀποψηφιεῖσθε τούτου φανερῶς οὓτως παρά τούς νόμους εἰρηκότος, δόξετε πᾶσιν τά χρήματα ταῦτ’ ἀντί τῶν νόμων καί τῆς εὐορκίας ᾑρῆσθαι. Ἃ οὐδ’ ἂν εἰ παρ’ ἑαυτοῦ δοίη τις ὑμῖν λαβεῖν ἂξιον, μή τί γ’ ἐφ ᾧ ἑτέρους εἰσπράττειν. Ὣσθ’ ὃταν ταῦτα λέγῃ, μέμνησθε τῶν ὃρκων καί τήν γραφήν ἐνθυμεῖσθε, ὃτι νῦν οὐ περί πράξεως εἰσφορῶν ἐστιν, ἀλλ’ εἰ δεῖ κυρίους εἶναι τούς νόμους. Καί περί τούτων μέν, ὃν τρόπον ὑμᾶς ἀπαγαγών ἀπό τοῦ νόμου παρακρούεσθαι ζητήσει, καί ἃ πρός ταῦθ’ ὑμᾶς μνημονεύοντας μή ἐπιτρέπειν προσήκει. Πολλά λέγειν ἒχων ἒτι, καί ταῦθ’ ἱκάν’ εἶναι νομίζων, ἐάσω.
Λεξιλόγιο
τοσούτου τιμῶμαι. τόσο εκτιμώ, εδώ: τόσο λίγο εκτιμώ, τό εὐορκεῖν, ἡ εὐορκία. η τήρηση του όρκου, ἀποψηφίζομαί τινος. αθωώνω κάποιον, χρήματα. εισπράξεις από φόρους (που δεν θα πραγματοποιηθούν, αν καταδικαστεί ο Ανδροτίωνας) οὐδ’ ἂν εἰ παρ’ ἑαυτοῦ δοίη τις ὑμῖν. ούτε αν σας τα έδινε κανείς από την ατομική του περιουσία, μή τί γ’ ἐφ’ ὧ ἑτέρους εἰσπράττειν. πολύ περισσότερο στην περίπτωση που τα εισπράττει από άλλους, γραφή. (δικανικός όρος) γραπτή καταγγελία για δημόσιο αδίκημα (δίκη: ιδιωτική καταγγελία), πρᾶξις εἰσφορῶν. είσπραξη εισφορών, ἀπάγω ἀπό τοῦ νόμου. απομακρύνω από το νόμο, παρακρούομαι. εξαπατώ, πρός ταῦθ’. εκτός από αυτά, ακόμη, μνημονεύω. έχω υπόψη μου, ἱκάν’ (ἱκανά). αρκετά


Δημοσθένους Κατά νδροτίωνος (45 – 46)

Πρέπει λοιπόν τώρα εσείς να εξετάσετε αν εκτιμάτε τόσο λίγο το κράτος και τους κειμένους Νόμους και την τήρηση του όρκου σας, γιατί, αν τον αθωώσετε αυτόν, ενώ τόσο φανερά έχει μιλήσει αντίθετα στους Νόμους, θα δώσετε την εντύπωση σε όλους ότι έχετε προτιμήσει τα χρήματα αυτά από τους Νόμους και την τήρηση των όρκων.
Αυτά ούτε και αν τα έδινε κάποιος σε σας από τον εαυτό του δεν θα ήταν σωστό να τα πάρετε, πολύ περισσότερο βέβαια να μην τα επιδιώξετε, εφόσον πρόκειται να τα εισπράξετε από άλλους.
Γι’ αυτό λοιπόν, όταν θα λέει αυτά, να θυμάστε τους όρκους και να σκέφτεστε την κατηγορία, γιατί τώρα το ζήτημα δεν είναι για την είσπραξη των φόρων, αλλά αν πρέπει οι Νόμοι να είναι έγκυροι.
Και γι’ αυτά βέβαια, δηλαδή με ποιο τρόπο οδηγώντας σας μακριά από το Νόμο θα επιδιώξει να σας εξαπατήσει και ποιες σκέψεις φέροντας στο νου σας εσείς σχετικά με αυτά πρέπει να μην (του) επιτρέψετε (τίποτε). Ενώ μπορώ να ομιλώ ακόμη, επειδή νομίζω ότι και αυτά είναι αρκετά, θα (τα) παραλείψω.



12. ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

Ξενοφώντος λληνικά (ΣΤ, 5, 38-40)

Όταν οι Θηβαίοι με τον Επαμεινώνδα έφθασαν στα πρόθυρα της Σπάρτης, αντιπρόσωποι των Σπαρτιατών και άλλων Πελοποννησίων ήλθαν στην Αθήνα για να παρακινήσουν τους Αθηναίους να λάβουν μέρος μαζί τους στον πόλεμο κατά της Θήβας. Η ενότητα αποτελεί την αρχή του λόγου του Φλιασίου απεσταλμένου Προκλή.
Ὃτι μέν, ὦ ἂνδρες Ἀθηναἰοι, εἰ ἐκποδων γένοιντο Λακεδαιμόνιοι, ἐπί πρώτους ἂν ὑμᾶς στρατεύσαιεν οἱ Θηβαῖοι, πᾶσιν οἶμαι τοῦτο δῆλον εἶναι. τῶν γάρ ἂλλων μόνους ἂν ὑμᾶς οἲονται ἐμποδών γενέσθαι τοῦ ἂρξαι αὑτούς τῶν Ἑλλήνων. Εἰ δ’ οὓτως ἒχει, ἐγώ μέν οὐδέν μᾶλλον Λακεδαιμονίοις ἂν ὑμᾶς ἡγοῦμαι στρατεύσαντας βοηθῆσαι ἢ και ὑμῖν αὐτοῖς. Τό γάρ δυσμενεῖς ὂντας ὑμῖν Θηβαίους καί ὁμόρους οἰκοῦντας ἡγεμόνας γενέσθαι τῶν Ἑλλήνων πολύ οἶμαι χαλεπώτερον ἂν ὑμῖν φανῆναι ἢ ὁπότε πόρρω τους ἀντιπάλους εἲχετε. Συμφορώτερόν γε μέντοι ἂν ὑμῖν αὐτοῖς βοηθήσαιτε ἐν ᾧ ἒτι εἰσίν οἳ συμμαχοῖεν ἂν ἢ εἰ ἀπολομένων αὐτῶν μόνοι ἀναγκάζοισθε διαμάχεσθαι πρός τούς Θηβαίους. Εἰ δέ τινες φοβοῦνται μή ἐάν νῦν ἀναφύγωσιν οἱ Λακεδαιμόνιοι, ἒτι ποτέ πράγματα παρέχωσιν ὑμῖν, ἐνθυμήθητε ὃτι οὐχ οὓς ἂν εὖ ἀλλ’ οὓς ἂν κακῶς τις ποιῇ φοβεῖσθαι δεῖ μή ποτε μέγα δυνασθῶσιν. Ἐνθυμεῖσθαι δέ καί τάδε χρή, ὃτι κτᾶσθαι μέν τι ἀγαθόν καί ἰδιώταις καί πόλεσι προσήκει, ὃταν ἐρρωμενέστατοι ὦσιν, ἳνα ἒχωσιν, ἐάν ποτ’ ἀδύνατοι γένωνται, ἐπικουρίαν τῶν προπεπονημένων.
Λεξιλόγιο
ἐκποδών γίγνονται Λ.. (ἐκ + ποδῶν) βγαίνουν από τη μέση οι Λ., ἐμποδών γίγνομαι. (ἐν + ποσίν) γίνομαι εμπόδιο, ὃμορος. (ὁμοῦ + ὃρος = σύνορο) γείτονας, πόρρω. μακριά, ἀπολομένων αὐτῶν. δηλ. των Λακεδαιμονίων, ἀναφεύγω. ξεφεύγω, σώζομαι, πράγματα παρέχω. ενοχλώ, εὖ ποιῶ. ευεργετώ, κακῶς ποιῶ. βλάπτω, μέγα δύναμαι. (δυνασθῶσιν καί δυνηθῶσιν) γίνομαι ισχυρός, ἐρρωμενέστατος. ισχυρότατος (ρώννυμι), τά προπεπονημένα. τα αποκτημένα πράγματα από προγενέστερους κόπους

Ξενοφώντος λληνικά (ΣΤ, 5, 38 – 40)

Το ότι βέβαια, άντρες Αθηναίοι, οι Θηβαίοι θα βάδιζαν πρώτα εναντίον σας, αν παραμερίζονταν οι Λακεδαιμόνιοι, νομίζω ότι αυτό είναι σε όλους φανερό. γιατί νομίζουν ότι εσείς μόνοι από τους υπόλοιπους μπορείτε να αποτελέσετε εμπόδιο να γίνουν αυτοί αρχηγοί των Ελλήνων. Αν όμως έτσι έχουν αυτά, εγώ τουλάχιστον πιστεύω ότι, αν κάνετε σεις εκστρατεία, δεν θα βοηθούσατε καθόλου περισσότερο τους Λακεδαιμονίους από ό,τι τον ίδιο σας τον εαυτό. Διότι το να γίνουν οι Θηβαίοι κυρίαρχοι των Ελλήνων, που είναι εχθροί σας και κατοικούν κοντά σας, νομίζω ότι μπορεί να φανεί σε σας πολύ πιο δύσκολο από ό,τι αν είχατε μακριά σας τους αντιπάλους σας. Με τρόπο πολύ πιο συμφέροντα βέβαια θα μπορούσατε να βοηθήσετε τον εαυτό σας τώρα, που υπάρχουν ακόμη αυτοί, που θα μπορούσαν να συμμαχήσουν, παρά αν αναγκαζόσαστε μόνοι σας να δώσετε μάχη εναντίον των Θηβαίων, όταν θα έχουν χαθεί αυτοί. Και αν μερικοί φοβούνται μήπως, αν ξεφύγουν τώρα οι Λακεδαιμόνιοι, σας δημιουργήσουν ακόμη κάποτε στο μέλλον προβλήματα, σκεφτείτε ότι δεν πρέπει να φοβάται κανείς, όσους ευεργετεί, αλλά όσους βλάπτει, μήπως κάποτε αποκτήσουν μεγάλη δύναμη. Και πρέπει να έχετε στο νου σας και τα εξής, ότι δηλαδή αρμόζει και στα άτομα, και στις πόλεις, που αποκτούν κάτι καλό, όταν είναι πολύ δυνατοί, για να έχουν ένα τρόπο να φυλάσσουν, όσα αποκτήθηκαν με παλαιότερους κόπους, αν κάποτε γίνουν αδύνατοι.



13. ΠΛΑΓΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

Ξενοφώντος λληνικά (Β, 2, 16-19)

Τα Ελληνικά είναι το κυριότερο ιστορικό έργο του Ξενοφώντα. Διαιρούνται σε επτά βιβλία και διηγούνται την ελληνική ιστορία από το 411 έως το 362. Ο συγγραφέας θέλει να συνδεθεί άμεσα με το Θουκυδίδη και αρχίζει το έργο του με τη φράση: «μετά ταῦτα» μπαίνοντας στα γεγονότα του 411, για να συνεχίσει –όχι με μεγάλη επιτυχία-την ιστορία του Θουκυδίδη.
Το κείμενο αναφέρεται σε μια πρωτοβουλία του Θηραμένη τον καιρό που οι Σπαρτιάτες πολιορκούσαν την Αθήνα και είχαν φέρει τους Αθηναίους σε οικτρή θέση. Δεν έχουν εγκατασταθεί ακόμη οι Τριάκοντα Τύραννοι.

Τοιούτων δέ ὂντων Θηραμένης εἶπεν ἐν ἐκκλησίᾳ ὃτι εἰ βούλονται αὐτόν πέμψαι παρά Λύσανδρον, εἰδώς ἣξει Λακεδαιμονίους πότερον ἐξανδραποδίσασθαι τήν πόλιν βουλόμενοι ἀντέχουσι περί τῶν τειχῶν ἢ πίστεως ἓνεκα. Πεμφθείς δέ διέτριβε παρά Λυσάνδρῳ τρεῖς μῆνας καί πλείω, ἐπιτηρῶν ὁπότε Ἀθηναῖοι ἒμελλον διά τό ἐπιλελοιπέναι τόν σῖτον ἃπαντα ὃ,τι τις λέγοι ὁμολογήσειν. Ἐπεί δέ ἧκε τετάρτῳ μηνί, ἀπήγγειλεν ἐν ἐκκλησίᾳ ὃτι αὐτόν Λύσανδρος τέως μέν κατέχοι, εἶτα κελεύει εἰς Λακεδαίμονα ἰέναι. οὐ γάρ εἶναι κύριος ὧν ἐρωτῷτο ὑπ’ αὐτοῦ, ἀλλά τούς ἐφόρους. Μετά ταῦτα ᾑρέθη πρεσβευτής εἰς Λακεδαίμονα αὐτοκράτωρ δέκατος αὐτός. Λύσανδρος δέ τοῖς ἐφόροις ἒπεμψεν ἀγγελοῦντα μετ’ ἂλλων Λακεδαιμονίων Ἀριστοτέλην, φυγάδα Ἀθηναῖον ὂντα, ὃτι ἀποκρίναιτο Θηραμένει ἐκείνους κυρίους εἶναι εἰρήνης καί πολέμου. Θηραμένης δέ καί οἱ ἂλλοι πρέσβεις ἐπεί ἦσαν ἐν Σελασίᾳ, ἐρωτώμενοι δέ ἐπί τίνι λόγῳ ἣκοιεν εἶπον ὃτι αὐτοκράτορες περί εἰρήνης, μετά ταῦτα οἱ ἒφοροι καλεῖν ἐκέλευον αὐτούς. Ἐπεί δ’ ἧκον, ἐκκλησίαν ἐποίησαν, ἐν ᾗ ἀντέλεγον Κορίνθιοι καί Θηβαῖοι μάλιστα, πολλοί δέ καί ἂλλοι τῶν Ἑλλήνων, μή σπένδεσθαι Ἀθηναίοις, ἀλλ’ ἐξαιρεῖν.
Λεξιλόγιο   ἐξανδραποδίζομαι. υποδουλώνω, ἐπιτηρῶ. περιμένω, αναμένω

Ξενοφώντος λληνικά (Β, 2, 16 – 19)

Ενώ τα πράγματα όμως βρίσκονταν σε τέτοια κατάσταση, ο Θηραμένης είπε στην Εκκλησία του Δήμου ότι, εάν θέλουν να στείλουν αυτόν στο Λύσανδρο, θα επιστρέψει γνωρίζοντας καλά για τους Λακεδαιμονίους σε ποιο από τα δύο επιμένουν (οι Λακεδαιμόνιοι) σχετικά με την κατεδάφιση των τειχών, επειδή επιθυμούν να υποδουλώσουν την πόλη ή (επιμένουν) για λόγους ασφαλείας. Αφού στάλθηκε όμως, χρονοτριβούσε κοντά στο Λύσανδρο τρεις μήνες και περισσότερο, περιμένοντας πότε οι Αθηναίοι, εξαιτίας του ότι υπήρχε μεγάλη έλλειψη τροφίμων, επρόκειτο να δεχθούν όλα, γενικά οποιαδήποτε, δηλαδή, πρόταση (τους) έκανε κάποιος.
Και όταν τον τέταρτο μήνα γύρισε, ανακοίνωσε ο Θηραμένης στην Εκκλησία του Δήμου ότι ο Λύσανδρος μέχρι τότε κρατούσε αυτόν, στη συνέχεια προτρέπει (αυτόν) να πάει στην Σπάρτη, διότι (υποστήριξε ο Λύσανδρος) ότι δεν είναι αρμόδιος για τις ερωτήσεις που δεχόταν από αυτόν, αλλά αντίθετα (υποστήριξε) ότι οι Έφοροι (είναι αρμόδιοι). Μετά από αυτά εκλέχτηκαν αυτός και άλλοι εννέα πρεσβευτές για τη Σπάρτη με απόλυτη εξουσία. Ο Λύσανδρος όμως έστειλε στους Εφόρους μαζί με άλλους Σπαρτιάτες τον Αριστοτέλη, ο οποίος ήταν Αθηναίος εξόριστος, για να αναγγείλει ότι αποκρίθηκε στο Θηραμένη ότι εκείνοι έχουν την εξουσία για ειρήνη και πόλεμο. Και όταν έφτασαν στη Σελασία ο Θηραμένης και οι άλλοι πρεσβευτές, όταν τους ρωτούσαν με ποιους όρους είχαν έλθει, απάντησαν ότι είχαν έλθει με απόλυτη εξουσία σχετικά με την ειρήνη. Μετά από αυτά οι Έφοροι διέταξαν να καλέσουν αυτούς (στη Σπάρτη). Και αφού έφτασαν εκεί συγκάλεσαν (οι Έφοροι) Συνέλευση, στην οποία κυρίως οι Κορίνθιοι και οι Θηβαίοι, και άλλοι πολλοί από τους Έλληνες πρόβαλαν αντιρρήσεις, λέγοντας να μη συνθηκολογήσουν με τους Αθηναίους, αλλά αντίθετα να καθυποτάξουν αυτούς.

14. ΠΛΑΓΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

Ξενοφώντος λληνικά (ΣΤ, 2, 8-11)

Οι Αθηναίοι σύναψαν ειρήνη με τους Σπαρτιάτες, επειδή βρίσκονταν, εξαιτίας των χρηματικών εισφορών, σε άσχημη οικονομική κατάσταση και επειδή έβλεπαν ότι οι ίδιοι εξαντλούνταν από τις ληστρικές επιδρομές και τη συντήρηση των φρουρίων της χώρας, ενώ αντίθετα οι Θηβαίοι μεγάλωναν συνέχεια τη δύναμή τους. Στη συνέχεια ανακαλούν τον Τιμόθεο, ο οποίος με εξήντα πλοία, αφού παράπλευσε την Πελοπόννησο, είχε καταλάβει την Κέρκυρα, χωρίς όμως να προξενήσει καταστροφές και εξανδραποδισμό των κατοίκων του νησιού.
Η ειρήνη όμως δεν επικρατεί. Οι Σπαρτιάτες αρχίζουν πάλι να κατασκευάζουν εξήντα πλοία, παρακινημένοι από τους Ζακυνθίους, που πήγαν στη Σπάρτη και είπαν ότι οι δημοκρατικοί, που επανέφερε ο Τιμόθεος, τους κακοποίησαν. Ο Μνάσιππος αποβιβάζεται στην Κέρκυρα, την λεηλατεί και στρατοπεδεύει κοντά στην πόλη. Είχε μαζί του χιλίους πεντακοσίους στρατιώτες και αξιόλογη δύναμη μισθοφόρων και με το ναυτικό σε επίκαιρη θέση, είχε τον έλεγχο των θαλάσσιων δρόμων. Οι Κερκυραίοι πολιορκούνται και στέλνουν πρεσβεία στην Αθήνα.
Ἐπολιόρκει μέν δή οὓτω τήν πόλιν. Ἐπεί δέ οἱ Κερκυραῖοι ἐκ μέν τῆς γῆς οὐδέν ἐλάμβανον διά τό κρατεῖσθαι κατά γῆν, κατά θάλατταν δέ οὐδέν εἰσήγετο αὑτοῖς διά το ναυκρατεῖσθαι. ἐν πολλῇ ἀπορίᾳ ἦσαν καί πέμποντες πρός τούς Ἀθηναίους βοηθεῖν τε ἐδέοντο καί ἐδίδασκον ὡς μέγα μέν ἀγαθόν ἀποβάλοιεν ἂν, εἰ Κερκύρας στερηθεῖεν, τοῖς δέ πολεμίοις μεγάλην ἂν ἰσχύν προσβάλοιεν. ἐξ οὐδεμιᾶς γάρ πόλεως πλήν γε Ἀθηνῶν οὒτε ναῦς οὒτε χρήματα πλείω ἂν γενέσθαι. Ἒτι δέ κεῖσθαι την Κέρκυραν ἐν καλῷ μέν τοῦ Κορινθιακοῦ κόλπου καί τῶν πόλεων αἳ ἐπί τοῦτον καθήκουσιν, ἐν καλῷ δέ τοῦ τήν Λακωνικήν χώραν βλάπτειν, ἐν καλλίστῳ δέ τῆς τε ἀντιπέρας Ἠπείρου καί τοῦ εἰς Πελοπόννησον, ἀπό Σικελίας παράπλου. Ἀκούσαντες δέ ταῦτα οἱ Ἀθηναῖοι ἐνόμισαν ἰσχυρῶς ἐπιμελητέον εἶναι, καί στρατηγόν πέμπουσι Κτησικλέα εἰς ἐξακοσίους ἒχοντα πελταστάς, Ἀλκέτου δέ ἐδεήθησαν συνδιαβιβάσαι τούτους. Και οὗτοι μέν νυκτός διακομισθέντες που τῆς χώρας εἰσῆλθον εἰς τήν πόλιν. Ἐψηφίσαντο δέ καί ἑξήκοντα ναῦς πληροῦν, Τιμόθεον δ’ αὐτῶν στρατηγόν ἐχειροτόνησαν.
Λεξιλόγιο    κρατοῦμαι. κατέχω, ἀντιπέρας. απέναντι

Ξενοφώντος λληνικά (ΣΤ, 2, 8 – 11)

[Ο Μνάσιππος] πολιορκούσε μ’ αυτόν τον τρόπο την πόλη. Οι Κερκυραίοι όμως βρίσκονταν σε πολύ δύσκολη θέση, επειδή δεν έπαιρναν τίποτε από την ξηρά, εξαιτίας του ότι κατέχονταν από τη στεριά και δεν εισαγόταν τίποτε σ’ αυτούς από τη θάλασσα, εξαιτίας της κυριαρχίας του εχθρού. Στέλνοντας πρέσβεις στους Αθηναίους παρακαλούσαν να τους βοηθήσουν και υποστήριζαν ότι θα χάσουν (οι Αθηναίοι) μεγάλο πλεονέκτημα και θα προσθέσουν μεγάλη δύναμη στους εχθρούς, εάν στερηθούν την Κέρκυρα, επειδή δεν είναι δυνατό να προέλθουν ούτε πλοία ούτε χρήματα περισσότερα από καμιά πόλη, εκτός βέβαια από την Αθήνα. Ακόμη (υποστήριζαν) ότι η Κέρκυρα βρίσκεται σε καλή θέση σχετικά με τον Κορινθιακό Κόλπο και τις πόλεις, που βρίσκονται στις ακτές του, επίσης σε καλή θέση σχετικά με τη δυνατότητα επίθεσης στη Λακωνία και σε άριστη θέση σχετικά με την απέναντι Ήπειρο και το θαλάσσιο ταξίδι από τη Σικελία στην Πελοπόννησο. Όταν άκουσαν αυτά οι Αθηναίοι, νόμισαν ότι πρέπει να φροντίσουν σοβαρά και στέλνουν το στρατηγό Κτησικλή με εξακόσιους πελταστές, παρακάλεσαν δε τον ναύαρχο Αλκέτα να τους περάσει απέναντι. Και οι Αθηναίοι μπήκαν στην πόλη, αφού μεταφέρθηκαν τη νύχτα σε κάποιο μέρος του νησιού. Αποφάσισαν επίσης με ψηφοφορία να εξοπλίσουν και εξήντα πλοία και επέλεξαν με ανάταση της χειρός τον Τιμόθεο ως στρατηγό αυτών.



15. ΠΛΑΓΙΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Θουκυδίδου στορίαι (Α, 118-119)

Από την εποχή των Περσικών Πολέμων η δύναμη της Αθήνας αυξήθηκε σημαντικά. Οι Σπαρτιάτες, παρόλο που το είχαν αντιληφθεί αυτό, δεν εμπόδιζαν τους Αθηναίους, επειδή πρωτύτερα δεν έδειχναν διάθεση να ξεκινούν πολέμους, και αργότερα, επειδή εμποδίζονταν από τους δικούς τους πολέμους. Ο φόβος όμως των Σπαρτιατών μεγάλωσε, όταν η ανύψωση της δύναμης των Αθηναίων έφτασε σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να ζημιώνονται τα δικά τους συμφέροντα. Αποφάσισαν λοιπόν να προσπαθήσουν να καταρρίψουν τη δύναμη αυτή με πόλεμο. Στέλνουν ιερομνήμονες να συμβουλευτούν το μαντείο των Δελφών και καλούν σε συνέλευση τις συμμαχικές πόλεις.

Αὐτοῖς μέν οὖν τοῖς Λακεδαιμονίοις διέγνωστο λελύσθαι τε τάς σπονδάς καί τούς Ἀθηναίους ἀδικεῖν, πέμψαντες δέ ἐς Δελφούς ἐπηρώτων τόν θεόν εἰ πολεμοῦσιν ἂμεινον ἒσται. ὁ δέ ἀνεῖλεν αὑτοῖς, ὡς λέγεται, κατά κράτος πολεμοῦσι νίκην ἒσεσθαι, καί αὐτός ἒφη ξυλλήψεσθαι καί παρακαλούμενος καί ἂκλητος. Αὖθις δέ τούς ξυμμάχους παρακαλέσαντες ψῆφον ἐβούλοντο ἐπαγαγεῖν εἰ χρή πολεμεῖν. Καί ἐλθόντων τῶν πρέσβεων ἀπό τῆς ξυμμαχίας καί ξυνόδου γενομένης οἳ τε ἂλλοι εἶπον ἃ ἐβούλοντο, κατηγοροῦντες οἱ πλείους τῶν Ἀθηναίων καί τόν πόλεμον ἀξιοῦντες γίγνεσθαι, καί οἱ Κορίνθιοι δεηθέντες μέν καί κατά πόλεις πρότερον ἑκάστων ἰδίᾳ, ὣστε ψηφίσασθαι τον πόλεμον, δεδιότες περί τῇ Ποτειδαίᾳ μή προδιαφθαρῇ, παρόντες δέ καί τότε καί τελευταῖοι ἐπελθόντες ἒλεγον τοιάδε.
Λεξιλόγιο

ἀνεῖλε(ν). απάντησε

ψῆφον ἐπαγαγεῖν. να θέσουν το ζήτημα σε ψηφοφορία
Θουκυδίδου στορίαι (Α, 118 – 119)

Από αυτούς λοιπόν τους ίδιους (τους Λακεδαιμονίους) είχε θεωρηθεί ότι είχαν παραβιαστεί οι συνθήκες και ότι οι Αθηναίοι είχαν το άδικο, και, αφού έστειλαν στους Δελφούς ανθρώπους, ρωτούσαν το θεό αν θα είναι πιο συμφέρον για αυτούς να πολεμήσουν. και αυτός (ο θεός) τους απάντησε, καθώς λέγεται, ότι, αν πολεμήσουν με όλες τις δυνάμεις τους, θα κερδίσουν τη νίκη και ο ίδιος είπε ότι θα βοηθήσει είτε προσκαλούμενος είτε απρόσκλητος.
Και, αφού κάλεσαν πάλι τους συμμάχους τους, ήθελαν να θέσουν το ζήτημα σε ψηφοφορία, αν πρέπει να πολεμήσουν.
Όταν ήλθαν οι απεσταλμένοι από τους συμμάχους και έγινε Συνέλευση, οι άλλοι είπαν όσα ήθελαν κατηγορώντας οι περισσότεροι τους Αθηναίους και έχοντας την απαίτηση να γίνει ο πόλεμος. Οι Κορίνθιοι, έχοντας παρακαλέσει προηγουμένως τον κάθε σύμμαχο χωριστά κατά πόλεις να ψηφίσει τον πόλεμο, επειδή φοβούνταν μήπως καταστραφεί η πόλη και δεν προλάβουν να τη σώσουν, και αφού ήταν παρόντες και τότε στη Σπάρτη, τελευταίοι ανέβηκαν στο βήμα να μιλήσουν και έλεγαν περίπου τα εξής.




* Θερμόδων ποταμός στην περιοχή του Ευξείνου Πόντου